8. Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Ödemiş Cumhuriyet Başsavcılığının 13.07.2017 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında başka suçlarla birlikte kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.Ödemiş 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.12.2017 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 3 yıl 4 ay hapis cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

3.İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin 23.09.2020 tarihli kararı ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf itirazları yerinde görülerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) ve (c) bentleri uyarınca beraat kararı verilmiştir.

Katılan ... vekilinin temyiz isteği; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen beraat kararının usûl ve yasaya ve hakkaniyete aykırı olduğuna, sanığın suç kastının bulunduğuna, sanığın atılı suçu işlediğine, re'sen gözetilecek sebeplerle beraat kararının bozulması gerektiğine ilişkindir.

Dava konusu olay, sanığın, çocuğuna hasta engeli koyan, Ödemiş Devlet Hastanesinde çocuk doktoru olan müşteki ile bu durumu konuşmak üzere müştekinin odasına geldiği, müştekinin kolunu sıktığı, müştekinin odasından çıkmasını engelleyerek hürriyetini kısıtladığı iddiasına ilişkindir. Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince; "...Sanığın kastının katılanın çocuğuna hasta engeli koyması üzerine katılanla konuşmaya devam etmek istemesine rağmen katılanın sanıkla konuşmayı sonlandırmak amacıyla odasından çıkmak amacıyla odanın kapısına yöneldiğinde sanığın katılanın odasından çıkmasına sağ kolundan tutup sıkarak engel olduğu anlaşılmakla; sanığın hukuka aykırı olarak katılanın odasından çıkma özgürlüğüne engel olduğu, bunu da yaparken katılanın kolundan tutup sıkmak suretiyle cebir kullandığı..." gerekçesiyle sanığın, katılana yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği kabul edilerek atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yapılan incelemede; "...sanığın eşi ile birlikte mağdur doktorun çalıştığı polikliniğe çocukları için muayene engeli konulması hususunu konuşmak için gittikleri, doktor odasına geldiğinde peşinden girip konuyu doktora açtıkları, mağdur doktorun da bu konuyu konuşmak istemediğini, kapalı kapılar ardında bu konuyu konuşmak istemediğini, başka çocuk doktorlarının olduğunu, çocuğunu o doktorlara götürebileceğini söyleyip dışarı çıkmak istediği ancak sanığın mağdurun kolundan sertçe tutup duvara doğru ittirdiği, olay sırasında mağdurun kolunda kızarıklık ve hassasiyet olacak şekilde yaralandığı, sanık ve eşinin doktor odasına girip doktorun odadan çıkması arasında yaklaşık 1,5 dakikalık bir sürenin geçtiği, bu kadar kısa bir sürede yaşanan tartışma sırasında sanığın dışarıdakiler olaya tanık olmasın diye kapıyı kapatması ve mağdurun kolundan tutup ittirmesinde mağdur doktoru hürriyetinden yoksun bırakma olarak değil kasten yaralama olarak kabul edilmesinin dosya kapsamına ve delil durumuna uygun düştüğü, sanığın mağdur doktoru hürriyetinden yoksun bırakmak kastıyla hareket etmediği, kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçunun unsurlarının da oluşmadığı..." gerekçesiyle sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkumiyet kararı kaldırılarak beraat kararı verilmiştir.

Dava dosyası içeriği, sanığın aşamalardaki savunmaları, katılan beyanları, katılanın adli raporu, tanık anlatımları, olayın kolluğa intikal şekli, görüntü izleme tutanağı ve dava dosyasındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde sanığın, kişiyi hürriyetinden alıkoyma kastı ile hareket etmediğine, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurlarının oluşmadığına yönelik Bölge Adliyesi Mahkemesi kararında hukuka aykırılık görülmemiştir.

Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan ... vekilinin, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen beraat kararının usûl ve yasaya ve hakkaniyete aykırı olduğuna, sanığın suç kastının bulunduğuna, sanığın atılı suçu işlediğine, re'sen gözetilecek sebeplerle beraat kararının bozulması gerektiğine yönelik yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin 23.09.2020 tarihli ve 2018/635 Esas, 2020/619 Karar sayılı kararında katılan vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ödemiş 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.01.2024 tarihinde karar verildi. ...