8. Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 28.01.2010 tarihli iddianamesi ile sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve tehdit suçlarından cezalandırılması istemiyle kamu dava açılmıştır.

2.İzmir 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.02.2011 tarihli ve 2010/81 Esas, 2011/61 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında atılı suçlardan beraat kararı verilmiştir.

3.Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 02.07.2014 tarihli 2012/11556 Esas, 2014/9078 Karar sayılı kararı ile mahkumiyet kararı verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

4.Bozma kararı üzerine İzmir 7. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 17.02.2015 tarihli ve 2015/75 Esas, 2015/49 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan hükmün açıklanmasının geriye bırakılmasına karar verilmiş, karar 23.03.2015 tarihinde kesinleşmiştir. Denetim süresi içerisinde Kocaeli 5. Asliye Ceza Mahkemesi 13.12.2018 tarihli ve 2017/849 Esas, 2018/784 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında basit yaralama suçundan 3.000,00 TL adli para cezası ile mahkumiyet kararı verilmiş, karar 13.12.2018 tarihinde kesinleşmiş olup yapılan bildirim üzerine İzmir 7. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 17.02.2015 tarihli ve 2015/75 Esas, 2015/49 Karar sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı aynen açıklanarak sanık hakkında İzmir 7. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 10.12.2019 tarihli ve 2019/502 Esas, 2019/961 Karar sayılı kararı ile 1 yıl 8 ay hapis cezası ile mahkumiyet kararı verilmiştir.

1.Sanığın temyiz isteği, suçun sübutuna, suçun unsurlarının oluşmadığına ve hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

2.Katılan ... vekilinin temyiz isteği, sabit olan suçta üst sınırdan ceza verilmesi gerektiğine ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR

1.Katılan ... ve mağdur ...'ın suç tarihinde bilgi sahibi Filiz'in borcunu konuşmak üzere sanıklar Mert ve Eyüp ile buluşarak birlikte Mert'in kullandığı araca bindikleri, sanık ...'in çeşme otobanından gitmesi üzerine katılanın uzaklaşmak istemediği, bir yeri aramalarını engellemek amacıyla sanık Eyüp'ün silah zoruyla katılan ve mağdurun telefonlarını aldığı, telefonların bataryalarını çıkardıktan sonra katılan ve mağdura geri verdiği, ancak katılan ...'nin üzerinde bulunan ikinci telefonla annesini aramaya çalıştığını gören sanık ...'in sakın ağzından bir şey kaçırma hayatının hatasını yaparsın diyerek tehdit etmesi üzerine telefonu kapattığı, katılan ve mağdurun sanıklarla birlikle bir restorana gittikleri, mağdur ...'ın borca istinaden senet imzalamasının ardından katılan ve mağdurun otobüse binerek restorandan ayrıldıkları iddiasına ilişkindir.

2.Sanık ... 14.12.2009 tarihli ifadesinde katılan ve mağdurun telefonlarını aldıktan sonra pillerini çıkarıp pilsiz olarak geri verdiklerini beyan ederek tevil yollu ikrar içeren savunmalarda bulunmuştur. IV. GEREKÇE

1.Sanık hakkında, atılı suçtan hüküm kurulurken ilk derece mahkemesince belirlenen temel cezada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 3 üncü maddesi ve 61 inci maddesinin birinci fıkrasına bir aykırılık bulunmadığından, katılan vekilinin bu yöndeki temyiz sebepleri rededilmiştir.

2.Olaylar ve olgular bölümünde belirtilen hususlar ile dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde; sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olduğuna dair mahkeme kabulünde isabetsizlik görülmemiş, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, İzmir 7. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 10.12.2019 tarihli ve 2019/502 Esas, 2019/961 Karar sayılı kararında, katılan vekili ile sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekili ile sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 28.02.2024 tarihinde karar verildi.