4. Ceza Dairesi

Yerel Mahkemece kurulan asıl hükümler sonrası verilen ek kararın; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu tespit edilmekle yapılan ön inceleme neticesinde, ceza infaz kurumunda başka suçtan hükümlü olarak bulunan ve yokluğunda hükümler kurulan sanığa yapılan tebligat sırasında, 5271 sayılı Kanun'un 35 inci maddesinin üçüncü fıkrasına göre, kararın kendisine okunup anlatılması gerektiği halde, bu usule uyulmadan yapılan tebliğ işleminin usulsüz olduğu, bu nedenle sanığın asıl hükümlere yönelik 04.07.2022 tarihli temyiz başvurusu niteliğindeki isteminin 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereğince yasal süresinde olduğu, 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir başkaca sebeplerin de bulunmadığı anlaşılmakla, temyiz talebinin süre yönünden kabule şayan olmadığı gerekçesiyle verilen 15.09.2022 tarihli ek kararın kaldırılması suretiyle ve anılan ek karara yönelik başvuruyu inceleme yetkisinin Yargıtayda olması nedeniyle Karabük Ağır Ceza Mahkemesinin 22.11.2022 tarihli kararının hukuki değerden yoksun olduğu belirlenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları, 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, dördüncü fıkrası, 265 inci maddesinin ilk fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca kasten yaralama, hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarından mahkumiyet hükümleri kurulmuş ve hapis cezaları ertelenmiş, karar usule aykırı şekilde 09.12.2014 tarihinde tebliğ edilmiş, sanığın temyiz isteminin süre yönünden reddine dair verilen ek karara yönelik başvurunun da yetkisi bulunmayan Ağır Ceza Mahkemesince reddine karar verilmiş, sanığın 24.04.2023 tarihli dilekçesi üzerine dosya Yargıtaya gönderilmiştir.

Sanığın ek karara yönelik temyiz isteği, asıl hükümlerin tebliğ işleminin usule uygun olmaması nedeniyle temyiz talebinin kabulü istemine ilişkindir.

1.Sanığın yargılama konusu eylemleri için 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları, 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ve dördüncü fıkrası ile 265 inci maddesinin ilk fıkrası uyarınca belirlenecek cezalarının türü ve üst hadlerine göre, aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan dava zamanaşımı öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2.5237 sayılı Kanun'un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımını son kesen işlem olan mahkumiyet hükümlerinin kurulduğu 30.09.2014 tarihinden temyiz incelemesi tarihine kadar dava zamanaşımını kesen ya da durduran bir neden olmadığı da gözetildiğinde, 8 yıllık olağan dava zamanaşımının gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir. IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkeme ek kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden asıl HÜKÜMLERİN, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

29.02.2024 tarihinde karar verildi.