4. Ceza Dairesi

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararıyla sanıklar hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen hakaret suçundan 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca ayrı ayrı ceza vermekten vazgeçilmesine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan sanığın temyiz isteği; sanık ... hakaret suçundan ceza almasının gerektiğine, kendisinin hakaret etmediğine, hakaretin karşılıklı olmadığına, Mahkemenin kapsamlı araştırma yapmadan ve tüm tanıkları dinlemeden yanlış karar verdiğine, gerekirse keşif yapılarak karar verilmesi gerektiğine, Mahkemenin hem esas hem usul hatası yaptığına, resen gözetilecek nedenlerle hükmün bozulması gerektiğine ilişkindir.

1.Olay tarihinde araç park meselesi nedeniyle tartışan katılan sanıkla sanığın birbirlerine sinkaflı hakaret ettikleri iddiasıyla kamu davasının açıldığı, Mahkemece yapılan yargılama neticesinde, hakaret eylemlerinin karşılıklı olarak gerçekleştirilmiş olması karşısında sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca ceza vermekten vazgeçilmesi kararı verildiği belirlenmiştir.

2.Katılan sanık ve sanığın savunmaları tespit edilerek dava dosyasına eklenmiştir. IV. GEREKÇE

1.Katılan sanık ve sanığın olayın hemen akabinde tespit olunan kolluk beyanları, oluş, tüm dosya kapsamı karşısında, sanıklar hakkında ceza verilmesine yer olmadığı kararları verilmesine ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2.5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca hakaretin karşılıklı olarak işlendiğinin kabul edilmesi halinde, sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi gereğince “ceza verilmesine yer olmadığına” karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, “ceza vermekten vazgeçilmesine” şeklinde karar verilip hüküm kısmında dayanak kanun maddesi olan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendinin yazılmaması, hukuka aykırı bulunmuş olup söz konusu hukuka aykırılıklar Yargıtay tarafından giderilmiştir.

3.Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır. V. KARAR

Gerekçe bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılan sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği "gereğince ceza vermekten vazgeçilmesine" ibaresi hükümlerden çıkartılarak yerine "ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına" ibaresinin eklenmesi suretiyle HÜKÜMLERİN,, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.02.2024 tarihinde karar verildi.