8. Ceza Dairesi

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Çanakkale Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 05.09.2007 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında parada sahtecilik ....suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2.Çanakkale Ağır Ceza Mahkemesinin 25.11.2008 tarihli kararı ile sanık hakkında parada sahtecilik suçundan açılan davada atılı suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçesiyle sanığın beraatine karar verilmiştir.

3.Çanakkale Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.11.2008 tarihli kararının Cumhuriyet savcısı ve temyiz dışı sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 19.03.2012 tarihli ve 2009/9194 Esas, 2012/8768 Karar sayılı kararı ile "... İletişim tespit tutanakları, arama ve el koyma tututanakları, sahte banknot inceleme ve değerlendirme raporları ile oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; sanıklar ... ve ...in üzerlerine atılı suçun sabit olduğu gözetilmeden yazılı şekilde beraat kararı verilmesi .." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4.Çanakkale 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.04.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında parada sahtecilik suçundan 1 yıl 8 ay hapis cezası ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına kurulan mahkumiyet hükmünün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

5.Sanığın tabi olduğu 5 yıllık denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemesi nedeni ile yapılan ihbar üzerine Çanakkale 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.12.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmünün aynen açıklanmasına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz isteği; sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR

1.Dava konusu olay, temyiz dışı sanık Bilal'in suç tarihinde yaptığı ölümlü trafik kazası sonrasında olay yerinde sahte paraların bulunduğu ve kaza üzerine olay yerine gelen tanıkların topladıkları sahte paraları temyiz dışı sanık Bilal'e verdikleri, olay yerinde sahte para bulunduğu ihbarı üzerine yapılan aramada olay yerinden iki adet 20 TL sahte paranın ele geçirildiği, kazadan iki gün sonra sanığın temyiz dışı sanıklar Bilal ve Halil ile birlikte kaldığı evde gerçekleştirilen arama sonucunda üç adet 20 TL sahte para ve üç adet 10 TL sahte paranın ele geçirildiği ve sanığın bu suretle atılı suçu işlediği iddiasına ilişkindir.

2.Dava dosyası kapsamında, T.C. ... Sahte Banknot İnceleme ve Değerlendirme Raporu, tanık beyanları mevcuttur. IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği vicdanî kanının dava dosyası içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından, karada bir hukuka aykırılık bulunmamış, yerinde görülmeyen temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Çanakkale 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.12.2021 tarihli ve 2021/296 Esas, 2021/661 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.02.2024 tarihinde karar verildi.