5. Ceza Dairesi

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Kendilerine karşı direnmede bulunulduğu iddia olunan ve soruşturma evresinde beyanları alınmayıp kovuşturma evresinde tanık olarak dinlenen polis memurlarının suça sürüklenen çocuğun kendilerine yönelik hangi hareketleri yaptığını hatırlamadıklarını beyan etmeleri, 29/07/2006 tarihli olay tutanağında; "..suça sürüklenen çocuğun kavga olayına karıştığı, olay yerine intikal eden polis memurlarınca kavgaya karışan kişilere olay yerini boşaltmaları hususunda ihtarda bulunulduğu halde şahısların buradan ayrılmamak suretiyle delillerin toplanmasına ve olaya karışan kişilerin yakalanmasına engel oldukları, kavganın diğer tarafındaki kişilere ait ev ve işyerlerine zarar verdikleri, polis otosuna binmemek için direndikleri.." nin ifade edilmesi; "pasif direnme" fiilleri mülga 765 sayılı TCK'nın 260. maddesindeki suç kapsamında düzenlenmiş olmakla birlikte, "görevi yaptırmamak için direnme" başlıklı 5237 sayılı TCK'nın 265. maddesinde ise suçun bu amaçla sadece "cebir veya tehdit kullanmak" fiilleriyle işlenebileceğinin düzenlenmiş olması karşısında; somut olayda suça sürüklenen çocuğun görevlilere karşı görevin yapılmaması için gerçekleştirdiği cebir veya tehdit eylemlerinin nelerden ibaret olduğu gösterilmeden ve karar yerinde tartışılıp değerlendirilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de; Suça sürüklenen çocuğa sadece kendi sebebiyet verdiği yargılama giderinin yükletilmesi gerektiği gözetilmeyerek 5271 sayılı CMK'nın 326. maddesine muhalefet edilmesi, Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafiin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 26/03/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.