6. Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun’un) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

1.Şanlıurfa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.03.2019 tarihli ve 2018/551 Esas, 2019/179 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli yağma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (d), (h) bentleri, 35 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2.Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 29.09.2020 tarihli ve 2019/1464 Esas ve 2020/1227 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında nitelikli yağma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi, 35 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebebi Delil olmadığı halde sanık hakkında mahkûmiyet kararı verildiğine, İlişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1.Mağdurun, sanığın öz annesi olduğu, sanığın uyuşturucu bağımlısı olduğu, uyuşturucu almak için para bulamaması nedeniyle mağdurdan para istediği ve vermediği zamanlarda mağdura yönelik olarak ''bana para ver, vermezsen seni öldürürüm'' dediği, mağdurun ''bende para yok'' demesi üzerine sanığın ''git bana para bul nerden bulursan bul bana para getir'' dediği, mağdurun polisi aramak istemesi üzerine sanığın engel olduğu, "bana para ver, vermezsen seni öldürürüm'' dediği olay maddi vakıa olarak kabul edilmiştir.

2.Tanık A. Ç.'nin ifadelerinde sanığın mağdura yönelik zorla para alma eylemine bizzat şahit olduğunu beyan ettiği anlaşılmıştır.

3.Mağdur kovuşturma aşamasında önceki beyanlarını kabul etmese de, sıcağı sıcağına alınan beyanında oğlunun kendisini tehdit ettiğini söylediği, kovuşturma beyanında da oğlunun kendisinden ısrarla para istediği hususuna yer verdiği belirlenmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü Sanığın atılı suçu işlediği saatin şüpheye yer bırakmadan belirlenememesi sebebiyle 5237 Sayılı Kanun'un 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (h) bendinin uygulanması kaldırılarak neticen 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. IV. GEREKÇE

1.Suçun Tek Delilinin Mağdur Beyanları Olduğuna ve Sanığın Beraat Etmesi Gerektiğine Yönelik Temyiz Sebebinin İncelenmesinde, Mağdurun sıcağı sıcağına alınan beyanları ve bu beyanların tanık A. Ç.'nin beyanları ile uyumlu olması karşısında ileri sürülen temyiz sebebi yönünden hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Sanığın uyuşturucu madde almak için mağdurdan para istediğini ve uyuşturucu almak için 20,00 TL paranın yettiğini söylemesi karşısında, mağdurdan bu durum açıkça sorularak, sanığın yağmalamayı istediği para miktarının ne kadar olduğu belirlenerek, sonucuna göre sanık lehine 5237 sayılı Kanun 150 nci maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen malın değerinin azlığı hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması hukuka aykırı bulunmuştur.

Gerekçe bölümünde (2) numaralı bentte açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 29.09.2020 tarihli ve 2019/1464 Esas ve 2020/1227 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdîren Şanlıurfa 4. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

09.01.2024 tarihinde karar verildi.