10. Ceza Dairesi

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

A. İzmir 8.

Ağır Ceza Mahkemesinin (5237 sayılı Kanun'un 250 nci maddesi ile görevli), 27.03.2008 tarihli ve 2006/388 Esas, 2008/57 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkraları ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 4 yıl 2 ay hapis ve 20,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

B. İzmir 8.

Ağır Ceza Mahkemesi kararının sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 20. Ceza Dairesinin 01.03.2016 tarihli ve 2015/1540 Esas, 2016/1216 Karar sayılı kararıyla ''Sanığın 0535 490 37 47 numaralı telefonu kendisinin kullanmadığını ve Tuncay olarak tespit edilen şahsın kendisinin olmadığını beyan etmesi karşısında;

1.0535 490 37 47 numaralı telefon hattının, abonelik kaydının kimin adına olduğu TİB ve ilgili GSM operatöründen sorulup araştırılarak abone kaydı sanık dışında başka bir kişiye ait ise bu kişinin tanık olarak dinlenmek suretiyle söz konusu hattın kim tarafından kullanıldığının tespit edilmesi,

2.a-) Telefon konuşmaları ile ilgili ses kayıtları getirtilip sanığa dinletildikten sonra, kendisine ait olup olmadığının sorulması, b-)Sanığın, kayıtlardaki konuşmaların kendisine ait olmadığını söylemesi halinde, ses örnekleri alınarak, konuşmaların sanığa ait olup olmadığı konusunda Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesi’ne veya uzman bir kurum ya da kuruluşa ses analizi yaptırılarak rapor alınması, c-) Ses kayıtlarının sanığa ait olduğunun saptanması halinde, telefon konuşmalarının somut olayla ve gerçekleşen olgularla birlikte ayrı ayrı irdelenip değerlendirilmesi ile, Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukukî durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması, '' nedeniyle hüküm bozulmuştur.

C. Bozma sonrası yapılan yargılama neticesinde, Denizli 1.

Ağır Ceza Mahkemesinin 20.03.2018 tarihli ve 2016/139 Esas, 2018/104 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 10 hapis cezası ile cezalandırılmasına hapis cezasının 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına", karar verilmiş, 27.03.2018 tarihinde kararın kesinleştiği anlaşılmıştır.

D. Sanığın kararın kesinleşmesinden sonra kasıtlı suç işlemesi nedeniyle Denizli 1.

Ağır Ceza Mahkemesinin 07.06.2022 tarihli ve 2022/57 Esas, 2022/297 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 inci maddesi uyarınca 10 hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 53 üncü maddesi uyarınca hak yoksunluklarına karar verildiği anlaşılmıştır.

A. Sanığın temyiz sebepleri özetle;

Hükmü temyiz ettiğine ilişkindir. IV. GEREKÇE

1.Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ile 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2.Suç tarihinden itibaren, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 27.03.2018 tarihi ile hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının ihlali niteliğindeki eylemin gerçekleştiği tarih olan 12.05.2019 tarihi arasındaki duran süre de eklendikten sonra temyiz incelemesi tarihine kadar, 12 yıl olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir. V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Denizli 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.06.2022 tarihli, 2022/57 Esas ve 2022/297 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteğ yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereğii BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.12.2023 tarihinde karar verildi.