1. Ceza Dairesi

Sanık ...'ın mağdur ...'e yönelik kasten yaralama suçu yönünden yapılan incelemede 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin ve Sanık ... hakkında tehdit yönünden yapılan incelemede 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (g) bendinde yer verilen; “On yıl veya daha az hapis cezasını veya adlî para cezasını gerektiren suçlardan, ilk derece mahkemesince verilen beraat kararları ile ilgili olarak (…) istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenlemeler ile 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde hükümlerin temyiz edilemez oldukları belirlenmiştir.

Sanık ...'ın katılan ...'e yönelik kasten yaralama suçu yönünden yapılan incelemede kurulan hükmün niteliği ve türü gözetildiğinde kesin nitelikte olduğu ve temyizinin mümkün olmadığı anlaşılmış ise de; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 10.03.2009 tarih ve 2009/2-43 Esas, 2009/56 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere; kesin nitelikteki hükmün suç vasfına yönelik aleyhe temyiz yasa yoluna başvurulması halinde temyize konu olabileceği kabul edildiğinden, katılan vekilinin anılan hükmü "suç vasfına" ilişkin temyiz ettiği anlaşılmakla, kararın temyiz kanun yoluna tabi olduğu, sanık ... hakkında katılanlar ..., ..., ...'a karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan verilen beraat hükümleri yönünden yapılan incelemede; İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

A. ... 1.

Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.09.2020 tarihli ve 2020/118 Esas, 2020/200 Karar sayılı kararı ile;

1.Sanık ... hakkında katılan ...'ye yönelik kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi, 21 ... maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

2.Sanık ... hakkında katılan ...'ya yönelik kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

3.Sanık ... hakkında katılanlar ..., ..., ..., ...'a karşı tehdit suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine,

4.Sanık ... hakkında katılanlar ..., ..., ...'a karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine, Karar verilmiştir.

B. ... Bölge Adliye Mahkemesi 11.

Ceza Dairesinin, 28.06.2022 tarihli ve 2021/1900 Esas, 2022/2298 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik katılanlar vekili ve sanık ... müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 ... maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

C. ... Bölge Adliye Mahkemesi 11.

Ceza Dairesinin, 23.09.2022 tarihli ve 2021/1900 Esas, 2022/2298 Karar sayılı ek kararı ile sanık ... hakkında katılan ...'ye karşı kasten yaralama, sanık ... hakkında tehdit suçları yönünden katılanlar vekili ve sanıklar müdafiinin temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi gereği “temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddine” karar verilmiştir.

1.Katılanlar vekilinin temyiz istemi; sanık ... hakkında katılanlar ..., ..., ... ve ...'a yönelik silahla tehdit suçundan ceza verilmesine, katılanlar ..., ... ve ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan ceza verilmesine, sanık ...'ın katılan ...'ya yönelik eyleminin kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturacağından bahisle suç vasfına ve eksik incelemeye ilişkindir.

2.Sanık ... ve ... müdafilerinin temyiz istemi; mahkûmiyete yeter delil bulunmadığına, meşru savunma ve haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine ve fazla ceza tayin edildiğine ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1.Taraflar arasında önceki tarihte yaşanan bir kavga nedeniyle ... ailesi ile ... ailesine mensup şahıslar arasında gergin bir ortamın mevcut olduğu, olay günü katılan ...’ın sanık ...’ın çocuğuna gürültü yapmamasını söyleyerek bağırması üzerine sanık ...’ın bu olayı eve geldiğinde eşinden öğrendiği, daha sonra sanık ...’ın evinin önünde somut olarak herhangi bir kimseye yöneltmeksizin bağırarak çocuğuna kimsenin bağırmasına izin vermeyeceği içeriğinde olan sözler ile söylendiğinin anlaşıldığı, bunun üzerine katılan ... ile ..., ... ve ...’ın evin önüne indikleri ve sanık ... ile sözlü olarak tartıştıkları, bu tartışma sürerken ..., ... ve ...’in ...’ı elleriyle vurarak darp ettikleri ve evin önünde sıkıştırmaya çalıştıkları, kavganın meydana geldiğini ve ağabeyi ...’ın darp edildiğini öğrenen sanık ...’ın kavga yerine gelerek olaya müdahale etmek istediği ancak bu sırada ... ve ...’ın sanık ...’a da vurdukları, bu şekilde yaşanan arbedede sanık ...’ın ..., ... ve ... tarafından, sanık ...’ın ise ... ve ... tarafından basit tıbbî müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandıkları, sanık ...’ın da ...’e eliyle vurarak basit tıbbî müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığı, sanık ...’ın kendisine fiziki müdahalede bulunulması üzerine evine girerek kendisine ait av tüfeği ile dışarı çıktığı ve sanık ...’ı darp eden şahısları korkutmak amacıyla önce havaya sonra katılanlar ..., ..., ..., ... ve ...’ın bulundukları bölgeye ateş ettiği, sanık ...’ın av tüfeğinin içindeki fişekler bitince ... ile birlikte eve tekrar girdiği ve bu sırada av tüfeğini tekrar doldurduğu, sanık ...’ın da evden sanık ...’a ait ruhsatsız tabancayı aldığı, sanık ...’ın elinde tabancayla dışarı çıktığı ve diğer müşteki sanıklara tabancayı göstereceği sırada ...’ün tabancayı elinden aldığı, sanık ...’ın ise ..., ... ile ...’ın bulunduğu yere doğru ateş ederek onları basit tıbbî müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaraladığı, bu sırada kavganın meydana geldiği yere 30-35 mt uzaklıkta bulunan katılan ...’ye av tüfeği mermisinin isabet etmesi ile basit tıbbî müdahale ile giderilemeyecek ve hayatî tehlike geçirecek şekilde yaralandığının kabul edildiği anlaşılmıştır.

2.Sanıkların savunmaları, katılan ve tanık beyanları dava dosyasında bulunmaktadır.

3.... Adlî Tıp Şube Müdürlüğünün, 31.12.2015 tarihli raporuna göre katılan ...'nın yaralanmasının basit tıbbî müdahale ile giderilemez nitelikte olduğu, yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olmadığı belirtilmiştir.

4.Olay yeri inceleme raporu, bilirkişi raporu, uzmanlık raporları, kriminal raporlar, ekspertiz raporları, adlî tıp raporları ve tedavi evrakları, kolluk tutanakları, yaklama, üst arama, muhafaza ve teslim tutanağı, teşhis tutanakları, sanıklara ait nüfus ve adlî sicil kaydı dava dosyasında bulunmaktadır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır. IV. GEREKÇE

A. Sanık ...'ın mağdur ...'e yönelik kasten yaralama suçu yönünden yapılan incelemede 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin ve sanık ... hakkında tehdit suçu yönünden yapılan incelemede 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (g) bendinde yer verilen; “On yıl veya daha az hapis cezasını veya adlî para cezasını gerektiren suçlardan, ilk derece mahkemesince verilen beraat kararları ile ilgili olarak (…) istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenlemeler ile ile 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanıklar müdafii ile katılanlar vekilinin temyiz istemlerinin reddine dair ek kararın yerinde olduğu anlaşılmıştır.

B. Sanık ...

hakkında katılanlar ..., ..., ...'a karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçu yönünden yapılan incelemede;

İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eksik incelemenin bulunmadığı, sanık ...'ın katılanlara yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçuna sebebiyet verecek bir eyleminin bulunmadığı, av tüfeği ile atış yapanın sanık ... olduğu anlaşıldığından, sanık ...'ın üzerine atılı suçu işlediğine yönelik, kesin, inandırıcı, şüpheden uzak, cezalandırılmasına yeterli delil bulunmadığından anılan temyiz sebeplerinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

C. Sanık ...'ın katılan ...'e yönelik kasten yaralama suçu yönünden yapılan incelemede;

1.İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, katılandan sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan eylem bulunmadığı, meşru savunma koşullarının oluşmadığı, takdîri indirimin Mahkemenin takdîr yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiğinden sanık müdafii ve katılan vekillerinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Sanık ...'ın kardeşi sanık ... ile katılanların tartışmasını görmesi üzerine olay yerine gittiği, tartışmanın kavgaya dönüşmesi sonucu ikametinden kendisine ait av tüfeğini aldığı, sanığın ikrarlı beyanları ile sabit olduğu üzere elinde bulunan av tüfeği ile katılanların üzerine ateş ettiği, tüfeğin fişeğinin bitmesi ile ikametine dönerek yeniden dolduruş yaptığı ve dışarı çıkıp katılanlara bilirkişi raporunda da belirlendiği üzere 7-7,5 metre mesafeden 13 el ateş ettiği anlaşıldığından, suçta kullanılan silahın niteliği, atış sayısı, atış mesafesi ve hedef alınan bölge, katılanda meydana gelen yaralanma, sanığın eylem sırasında sergilediği tutum ve davranışlar nazara alındığında, sanığın eyleme bağlı ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu anlaşılmakla, 5237 sayılı Kanun'un 81 ... maddesinin birinci fıkrası ve 35 ... maddesinin ikinci fıkrası uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle sanığa eksik ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

1.Sanık ... hakkında tehdit suçundan kurulan hüküm ile sanık ...'ın mağdur ...'e yönelik kasten yaralama suçları yönünden yapılan incelemede gerekçe bölümünde (A) numaralı paragrafta açıklanan nedenle ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin, 23.09.2022 tarihli ve 2021/1900 Esas, 2022/2298 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden katılanlar vekili ve sanıklar müdafiinin temyiz istemlerinin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

2.Sanık ... hakkında katılanlar ..., ..., ...'a karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan verilen beraat hükümleri yönünden yapılan incelemede gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin, 28.06.2022 tarihli ve 2021/1900 Esas, 2022/2298 Karar sayılı kararında katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan incelemesi neticesinde hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

3.Sanık ... hakkında katılan ...'e yönelik kasten yaralama suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü yönünden yapılan incelemede gerekçe bölümünde (C) bendinin (2) numaralı paragrafında açıklanan nedenle katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri suç vasfı yönünden yerinde görüldüğünden ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin, 28.06.2022 tarihli ve 2021/1900 Esas, 2022/2298 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca ... 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.02.2024 tarihinde karar verildi.