6. Ceza Dairesi

A. Her ne kadar sanık müdafiinin yüzüne karşı karar okunmuş ise de;

sanık müdafiinin kararı temyiz etmediği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.02.2022 tarihli ve 2019/16-573 Esas, 2022/119 Karar sayılı kararında "...sanığın ve müdafiinin yokluğunda verilen hükmün müdafiiden başka, kamu davasının tarafı, süjesi, cezanın sorumlusu kısacası ilgilisi olan sanığa da ayrıca tebliğ edilmesi gerekmektedir. Burada yapılan tebliğin, kararın içeriği hakkında bilgi sahibi olmayı ve müdafiinin kusurlu davranışı ile kanun yolu başvuru süresini geçirmiş olması halinde eski hâle getirme imkânının bulunup bulunmadığının incelenerek koşullarının bulunması hâlinde eski hâle getirme talebinde bulunma imkânı amacı taşıdığından kanun yollarına başvurma süresinin müdafiiye yapılan tebligat ile başladığı kabul edilmelidir." şeklinde yer alan kabul dikkate alındığında, sanığa kararın tebliğ edilmediği anlaşılmakla; sanığın öğrenme üzerine yaptığı temyizin isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

B. Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün;

karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 7035 sayılı Bölge Adliye ve Bölge İdare Mahkemelerinin İşleyişinde Ortaya Çıkan Sorunların Giderilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 21 inci maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

1.İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.09.2017 tarihli ve 2015/263 Esas, 2017/192 Karar sayılı kararıyla; sanık hakkında nitelikli yağma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 149/1-a-c-h, 62, 53 üncü maddesi uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2.İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 28.12.2017 tarihli ve 2017/1565 Esas ve 2017/1846 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusu üzerine yargılama sonucu, 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3.İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 28.12.2017 tarihli ve 2017/1565 Esas ve 2017/1846 Karar sayılı kararının, sanık ve müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 06.07.2022 tarihli ve 2021/20430 Esas, 2022/10815 Karar sayılı kararı ile; "Başka suçtan Siverek Açık Ceza İnfaz Kurumu’nda hükümlü olduğu anlaşılan sanığın duruşmadan vareste tutulması yönünde talebinin bulunmadığının anlaşılması karşısında; sanığın 5271 sayılı CMK’nın 196. maddesi gereğince duruşmaya getirtilerek, esas hakkındaki savunması sorulduktan sonra hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, yokluğunda karar verilmesi suretiyle savunma hakkının kısıtlanması," Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4.İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.03.2023 tarihli ve 2022/266 Esas, 2023/142 Karar sayılı kararıyla; sanık hakkında nitelikli yağma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 149/1-a-c-h, 62, 53 üncü maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

Sanığın Temyiz Sebepleri Üzerine atılı suçu işlemediğine, şikayetçinin ifadesinin çelişkili olduğuna, delil yetersizliğine, İlişkindir.

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1.Şikâyetçinin 01.09.2014 günü saat 23.30 sıralarında Gezi Parkı içinde oturduğu sırada sanığın şikâyetçinin yanına gelip şikâyetçiden sigara istediği, şikâyetçi sigara kullanmadığını söyleyince sanığın şikâyetçiyi dövmeye başladığı, faili meçhul dört şahsın daha gelip sanığın eylemine iştirak ettikleri, içlerinden birinin ele geçirilemeyen bıçak teşhir ettiği, yine içlerinden birinin içerisinde 100 dolar, 15,00 TL ve Nijerya ülkesine ait kredi kartları bulunan şikâyetçiye ait cüzdanı aldığı, ilk derece mahkemesi tarafından maddi vakıa olarak kabul edilmiştir.

2.Şikâyetçinin beyanını destekleyen, yaralanmasına ilişkin adli rapor dosya arasında mevcuttur.

3.Şikâyetçinin olayın sıcaklığı ile olayın gelişimine uygun ifadesi dava dosyasında mevcuttur.

4.Kolluğun düzenlediği 02.09.2014 tarihli tutanak dava dosyasında mevcuttur.

5.Sanığın adli sicil kaydı dava dosyasına eklenmiştir.

Kanun'un 148 inci ve 149 uncu maddelerinde düzenlemeye göre; bir başkasının kendisinin veya yakınının hayatına, vücut ve cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden yada mal varlığı itibariyle büyük bir zarara uğratacağından bahisle tehdit ederek veya cebir kullanarak bir malı teslime veya malın alınmasına karşı koymamaya mecbur kılan kişinin eylemi yağma suçunu oluşturur. Suç anılan değerlere yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden bahisle tehdit veya cebir kullanılması suretiyle gerçekleşir. Cebir ve tehdit karşısında mağdurun başka bir seçeneği kalmamaktadır. Yağma suçu ekonomik nitelikteki suçlar arasında yer alıp işin niteliği gereği faydalanma amacını taşıması gerekir. Bu bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde; şikâyetçinin olayın sıcaklığı ile alınan beyanı, sanığın savunmaları, Olay ve Olgular bölümünde gösterilen diğer deliller karşısında, sanığın eyleminin sabit olduğu belirlendiğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.03.2023 tarihli ve 2022/266 Esas, 2023/142 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve re'sen incelenmesi gereken konular yönünden 5271 sayılı Kanun’un 288 inci ve 289 uncu maddeleri kapsamında yapılan temyiz incelemesi sonucunda aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

05.02.2024 tarihinde karar verildi.