5. Ceza Dairesi

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın suç tarihinde haciz işlemine katılmak amacıyla icra müdürü ile birlikte evine gelen ve yargı görevi yapan katılana yönelik “burada haciz yapamazsınız, sen Allah mısın, benim evimden kimse bir şey alamaz, avukat ya da kaymakam ol farketmez” diyerek ve katılanı kolundan tutarak direndiği iddia ve kabul edilen olayda; direnme suçunun cebir ve/veya tehdit unsurlarının ne şekilde oluştuğu tartışılıp denetime olanak sağlayacak şekilde açıklanmadan, yetersiz gerekçeyle sanığın yazılı şekilde mahkümiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Sanığın savunmasında, gelen görevlilere borçlu olan oğlunun odasını gösterdiğini, ancak katılanın “içerideki öte beriyi de yazacağım, ben yazarım” dediğini, bunun üzerine katılana “sen kimsin” diye sorduğunu belirtmesi karşısında, haciz işleminin sanığın evinde mi yoksa oğlunun evinde mi gerçekleştirilmeye çalışıldığı hususunun araştırılarak, sonucuna göre sanık hakkında TCK'nın 29. maddesindeki haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

Görevi yaptırmamak için direnme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken söz konusu maddenin 1. fıkrasında yedi bent halinde sayılan hususlarla aynı Kanunun 3. maddesinin 1. fıkrasındaki "suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur" şeklindeki yasal düzenlemeler ile dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar birlikte ve isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek şekilde ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle ilgili kanun maddesindeki cezanın alt ve üst sınırları arasında takdir hakkının kullanılması zorunluluğuna uyulmayarak, olayın oluş biçimine ve dosya içeriğine uygun olmayan gerekçelerle, sanığın eylemine karşılık hak ve orantılılık kuralları gözetilmeden temel cezanın asgari hadden uzaklaşılarak belirlenmesi,

Hapis cezasının kanuni sonucu olarak "belirli haklardan yoksun bırakılma" hükmünün uygulanması sırasında,

TCK'nın 53/1-c maddesi uyarınca, "velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan" yoksunluğun, sanığın sadece kendi altsoyu bakımından koşullu salıverme tarihine kadar, altsoyu olmayanlar yönünden ise cezanın infazına kadar hükmedilmesi gerekirken; yazılı şekilde altsoy ayrımı yapılmadan belirtilen hakları kullanmaktan koşullu salıverme tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi, Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19/06/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.