4. Ceza Dairesi

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Ankara 13. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.09.2013 tarihli ve 2012/603 Esas, 2013/543 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan,5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 265 inci ve 62 nci maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hakaret suçundan 5327 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının a bendi, dördüncü fıkrası, 62 nci maddesi uyarınca 11 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilerek, hükümlerin 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi uyarınca açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, sanığın denetim süresi içinde kasıtlı suç işlediği gerekçesiyle mahkemesine ihbarda bulunulduğu, ihbar üzerine Yerel Mahkemece hükümlerin 08.09.2015 tarihinde aynen açıklanmasına karar verilmiş olup, kararın sanık tarafından temyizi üzerine Dairemizin 18.11.2020 tarihli ve 2020/10556 Esas, 2020/16777 Karar sayılı kararı ile bozulmasına karar verilmiştir.

Sanığın temyiz isteğinin, kararı temyiz ettiğine vesaire yönelik olduğu belirlenmiştir.

Katılanın trafik polisi olduğu, sanığın aracını usulsüz parkettiğinden dolayı trafik para cezası yazdığı, aracın çekici ile otoparka çekildiği, bunu öğrenen sanığın katılana "Polis mi öldürelim, rüşvet verseydik çektirmezdin, senin yerini biliyorum, bundan sonra görüşürüz." dediği, daha sonra aracını almak için otoparka gittiği, burada karşılaştıklarında katılanın sicilini almak için montunu çekiştirdiği ve itekleyerek yere düşürdüğü, katılanın diz kapağının çekicinin tamponuna değmesi sonucunda basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı, bu sırada katılana sinkaflı küfürler ettiği, böylece sanığın üzerine atılı suçları işlediği kabul olunmuştur.

1.Sanığın Temyiz İsteği Yönünden, Sanığın savunması, katılanın beyanı, katılana ait adli rapor ve tüm dosya içeriği karşısında, sanığın görevi yaptırmamak için direnme ve hakaret suçlarını işlediği hususunda Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığından sanığın temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

2.Sair Yönlerden

Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme ve hakaret eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tiplerine uyduğu, Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı, anlaşıldığından yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkeme kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.02.2024 tarihinde karar verildi.