5. Ceza Dairesi

Zimmet suçundan sanık ...’in yapılan yargılanması sonunda; atılı suçtan mahkümiyetine dair, Erzurum 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 10.04.2006 gün ve 2004/210 Esas, 2006/147 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak;

Sanık beyanları, bilirkişi raporu, Karayazı Mal Müdürlüğü yazıları, 01.08.2002 tarihli teslim tesellüm tutanağı ve tüm dosya kapsamına göre, Karayazı geçici yetkili noter yardımcılığını yürütürken 22.07.2002 tarihinde emekli olan ve bu görevi zabıt katibi Reis Bilir’e devreden sanığın, takip eden ayın 1 ila 25. günleri arasında beyanname verilerek ödenmesi gereken 2002 yılı Temmuz ayına ait KDV’nin kendi görev dönemine ilişkin 80.646.000 TL.lik kısmını yasal süresinde ödemediği gibi görevi devralan kişiye teslim de etmeyip uhdesinde tutarak zimmetine geçirdiği buna karşın yazı işleri müdürü sıfatıyla tanzim ettiği bilirkişi ücretlerinin ödenmesine ilişkin reddiyat makbuzu suretinde hak sahiplerinden gelir vergisi stopajı yapıldığına dair açıklık bulunmaması ve bu şahısların adlarına tahakkuk eden ücretleri tam olarak aldıklarına dair imza atmış olmaları nedeniyle bu eyleminin zimmet suçunu oluşturduğuna dair her türlü şüpheden uzak kesin ve yeterli delil bulunmadığı, ayrıca zimmete geçirilen KDV tutarının Mal Müdürlüğüne ödenmesi hususunda Reis Bilir'in tanıklığına da başvurularak 765 sayılı TCK.nun 202/3 ve 5237 sayılı TCK.nun 248. maddelerinin uygulanma ihtimalinin tartışılması gerektiği gözetilmeden eylemlerinin müteselsilen zimmet suçunu oluşturduğunun kabulü ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Suç tarihindeki ekonomik koşullar ve paranın satın alma gücü nazara alındığında zimmete konu miktarın hafif değerde olduğunun kabulü ile 765 sayılı TCK.nun 219/3 maddesiyle 1/2 oranında indirim yapıldığı halde, 5237 sayılı TCK ile yapılan karşılaştırma sırasında normal değerde kabul edilerek 249. maddesi gereğince indirim yapılmaması suretiyle lehe yasanın belirlenmesinde hataya düşülmesi, Zimmete geçirilen paranın hazineye ödetilmesine 765 sayılı TCK.nun 202/4. maddesi yerine 202/3. maddesi uyarınca karar verilmesi, Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.