12. Ceza Dairesi

Sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan kurulan hükmün sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, aynı Kanun'un 65/1, 5237 sayılı TCK'nın 62, 52/2, 51/1-3. maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan onama görüşlü Tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdi olunmuştur. II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz isteği; eylemin suç oluşturmadığına, eksik inceleme ile hüküm tesis edildiğine ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR

Sanık tarafından, Trabzon Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulunun 19.05.1998 tarih ve 3148 sayılı kararı ile tescilli 3. derece doğal sit alanında ve Kaçkar Dağları Milli Parkı sınırları içerisinde kalan Ayder Yaylasında izin almaksızın ahşap yapı inşa ettiğinin 15.03.2015 tarihli tutanak ile tespit edilmesine rağmen 07.04.2015 tarihli tutanak ile de inşaata devam edildiği, mahkemece icra edilen keşif sonrası dosyaya sunulan bilirkişi raporları ve fotoğraflar ile yapının tamamlandığı anlaşılmıştır. Mahkemece, sanığın üzerine atılı suçun sübutunun ve unsurlarının tamamlandığı değerlendirilerek, sabit olan eylemi nedeniyle alt sınırdan ceza tayin edilip, cezanın ertelenmesine karar verilmiştir.

Sanığın, 15.03.2015 tarihli ilk tespitten sonra eylemine devam ettiğinin 07.04.2015 tarihli tutanak ile belirlenmesi ve keşif tarihi itibariyle de yapının tamamlanmış olması karşısında, sanık hakkında alt sınırdan uzaklaşılarak temel ceza tayin edildikten sonra 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesi uyarınca cezada artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. Kasten işlemiş olduğu suçtan hapis cezası ile mahkûmiyetine hükmedilen sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesi gereğince hak yoksunluğuna hükmedilmesi gerekliliğinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine, ancak, 5237 sayılı TCK'nın 51. maddesi uyarınca yalnızca hapis cezasının ertelenmesinin mümkün olmasına, adli para cezasının ertelenmesinin mümkün olmamasına rağmen, ertelemenin sadece hapis cezasını içerdiğini belirten bir ifade kullanılmaksızın her iki cezayı kapsar biçimde sanık hakkında tayin olunan cezanın ertelenmesine karar verilmesi Kanuna aykırı bulunduğundan hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hüküm fıkrasının (7) numaralı bendinde yer alan “cezanın” ibaresinden önce gelmek üzere hükme "hapis" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.02.2024 tarihinde karar verildi.