6. Ceza Dairesi

Simav Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.11.2014 tarihli ve 2014/202 Esas, 2014/213 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında tehdit suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi ile 62 nci maddesi uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına; kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ile 62 nci maddesi uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına; aynı Kanun'un 58 inci maddesinin yedinci fıkrası uyarınca cezalarının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin hükümlerin temyiz edilmeksizin 20.03.2018 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309 uncu maddesi uyarınca, 02.05.2023 tarihli ve 94660652-105-64-29401-2022-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06.06.2023 tarihli ve 2023/54152 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.06.2023 tarihli ve KYB-2022/54152 sayılı kanun yararına bozma isteminin; “Dosya kapsamına göre, sanığın tekerrüre esas alınan Kartal 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.05.2012 tarihli ve 2011/807 esas, 2012/274 sayılı kararı ile verilen 2.000,00 Türk lirası adli para cezasının 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un geçici 2. maddesinde yer alan “Bölge adliye mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar hapis cezasından çevrilenler hariç olmak üzere, sonuç olarak belirlenen üçbin Türk Lirası dâhil adlî para cezasına mahkûmiyet hükümlerine karşı temyiz yoluna başvurulamaz.” şeklindeki hüküm gereğince kesin olduğu ve tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden, hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

İnceleme konusu dava dosyasının değerlendirilmesinde; hükümlünün tekerrüre esas alınan Kartal 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.05.2012 tarihli ve 2011/807 esas, 2012/724 sayılı kararı ile verilen 2.000 TL adli para cezasının 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un geçici 2 nci maddesinde yer alan “Bölge adliye mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar hapis cezasından çevrilenler hariç olmak üzere, sonuç olarak belirlenen üçbin Türk Lirası dâhil adlî para cezasına mahkûmiyet hükümlerine karşı temyiz yoluna başvurulamaz.” şeklindeki hüküm gereğince kesin olduğu ve tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden, hükmolunan cezaların mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2.Simav Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.11.2014 tarihli ve 2014/202 Esas, 2014/213 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3.5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin verdiği yetkiye dayanılarak; "Hüküm fıkrasının tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin (3-e) ve (4-e) bentlerinin hüküm fıkrasından çıkarılmasına, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, infazın belirlenen şekilde yapılmasına, kararın diğer kısımların aynen bırakılmasına,” Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

23.01.2024 tarihinde karar verildi.