12. Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında 24.06.2015 tarihli celsede, mahkemece sanığın 5237 sayılı Kanunun 123 üncü maddesininbirinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci ve 51 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince erteli 2 ay 15 gün hapis cezasıyla mahkumiyetine hükmedildiğinin ve kısa kararın sanığın yüzüne karşı okunduğunun, asıl olanın tefhimle açıklanan kısa karar olduğu anlaşılması karşısında, gerekçeli kararda başka bir suç tipine dair açıklama yapılarak başka bir suçtan neticeten hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar verilmesi nedeniyle sanık müdafinin temyiz isteğinin itiraz olarak kabul edilerek kararın kaldırılması ve devamında yapılan işlemlerin hukuken geçerliliği bulunmadığı tespit edilerek mahkemece verilen 24.06.2015 tarihli hükme yönelik talebin temyiz talebi olarak kabul edilerek yapılan incelemede;

1.Ankara 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.06.2015 tarihli ve 2015/118 Esas, 2015/446 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 123 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 51 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca neticeten 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezaladırılmasına, hak yoksunluklarına ve hapis cezasının ertelenmesine karar verilmiştir.

2.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 21.02.2021 tarih, 2016/99712 sayılı tebliğnamesi ile ısrar unusurunun ne şekilde gerçekleştiğinin açıklanmamaması ve basit yargılama hükümlerinin değerlendirimesi bakımından kararın bozulmasına karar verilmesi talep edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi; suçun oluşmadığına ilişkindir. II. GEREKÇE

1.Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 123 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2.5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 24.06.2015 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir. III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.06.2015 tarihli ve 2015/118 Esas, 2015/446 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.10.2023 tarihinde karar verildi.