11. Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Küçükçekmece 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.03.2016 tarihli ve 2015/271 Esas, 2016/281 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 51 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

Sanık müdafii temyiz dilekçelerinde özetle; sanığın sürücü belgesinin sahteliğini karakolda öğrendiği, sınava girmeden bedelli sürücü belgesi hakkı olduğu konusunda Tahsin adlı kişinin sanığı dolandırdığı, ceza hukuku profesörünün bile dolandırılabildiği, suçun manevi unsurunun oluşmadığı, beraat gerektiği gerekçeleri ile ve tebliğnamedeki nedenlerle kararın bozulmasını istemiştir.

1.Sanığın sahte sürücü belgesi kullandığı iddia ve kabul edilmiştir.

2.Sanık özetle; Tahsin adlı arkadaşına sürücü belgesi nasıl alacağını, sınavları sorunca “ben sana ayarlarım sınava girmene gerek yok” diyerek kendisinden bir kısım belgeler ve 1.500,00 TL alarak kendisine sürücü belgesini getirdiğini savunmuştur.

3.Uzmanlık raporunda özetle; sürücü belgesinin sahte hazırlandığı, aldatıcılık niteliğinin bulunduğu belirtilmiştir. IV. GEREKÇE

1.5271 sayılı Kanun'un 217 nci maddesi uyarınca dosya kapsamındaki sürücü belgesinin aldatıcılık niteliğinin tespit edildiği bilirkişi raporundan ve duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendiren ve sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kuran Mahkemenin takdir ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

2.5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

3.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Küçükçekmece 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.03.2016 tarihli ve 2015/271 Esas, 2016/281 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.02.2024 tarihinde karar verildi.