12. Ceza Dairesi

İzmir 43. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.11.2015 tarihli ve 2015/590 E, 2015/722 Karar sayılı kararına karşı, hükümlünün 23.11.2023 tarihli dilekçe ile eski hale getirme talebinde bulunduğu, mahkemenin 24.11.2023 tarihli ek karar ile talebin reddine karar verdiği, yapılan ön inceleme neticesinde anlaşılmakla gereği düşünüldü:

Temyiz süresinin geçirilmiş olması nedeniyle ileri sürülen eski hale getirme istemleri hakkında inceleme ve karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun ( 5271 sayılı Kanun) 42 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca Yargıtaya ait olması karşısında, 24.11.2023 tarihli ek kararın hukuki dayanaktan yoksun olduğu belirlenerek yapılan incelemede; 5271 sayılı CMK'nın “Eski Hâle Getirme” başlıklı 40. maddesinin birinci fıkrasında; kusuru bulunmaksızın bir süreyi geçirmiş olan kişinin eski hale getirme isteminde bulunabileceği, aynı maddenin ikinci fıkrasında; kanun yoluna başvuru hakkı kendisine bildirilmemesi halinde de, kişinin kusursuz sayılacağı belirtilmiştir.

Temyiz istemine konu kararda, “...sanığın yokluğunda kararın tebliğinden itibaren 7 gün içerisinde mahkememize hitaben verilecek bir dilekçe veya Zabıt Katibine beyanda bulunmak suretiyle Yargıtay’da temyiz yolu açık olmak üzere ...” şeklinde, başvurulacak yasa yolu, süresi, başvuru yapılacak merci ile başvuru şekli anlaşılabilir nitelikte açıkça gösterildiğinden ve sanık tarafından bu konuda bir itiraz da ileri sürülmediğinden, eski hale getirme talebi, 5271 sayılı CMK'nın 40. maddesinin birinci fıkrası kapsamında değerlendirilmelidir.

Mahkemece sanığın savunması alınırken sanığın tebligat adresi olarak "Huzur Mah. Demet Sok. No:1 Narlıdere/İzmir” adresini bildirdiği, yokluğunda verilen kararın, sanığın bildirdiği adreste 26.11.2015 tarihinde bizzat kendisine usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, yapılan tebligatın kanuna uygun olduğu, hükümlünün 24.11.2023 tarihli dilekçe ile eski hale getirme talebinde bulunduğu, mahkemenin ek kararla talebin reddine karar verdiği, bu kararın hükümlüye tebliğ edildiği anlaşılmakla; 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 24.11.2023 tarihinde temyiz isteğinde bulunduğu, hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, hükümlünün temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, oy birliğiyle REDDİNE,

Esası incelenmeyen dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.05.2024 tarihinde karar verildi.