6. Ceza Dairesi

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 34/2, 231/2 ve 232/6. maddelerine göre; mahkeme kararlarında, ilgili kişilerin hangi Kanun yolları ve mercilere başvuracağı, süreleri ve şekli kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir şeklindeki açık ve buyurucu hükümleri karşısında; hükümlünün yokluğunda verilen kararda, itiraz kanun yolu açık olmak üzere yasa yoluna başvurulabileceği bildirilerek ek kararın usulüne uygun kesinleşmediği, sonraki tüm işlemlerin hukuken geçersiz olduğu, “Yasa yolu mercii, temyiz yolu” bakımından yanıltılan hükümlünün, 22.09.2006 tarihli dilekçesindeki temyiz istemi süresinde kabul edilerek yapılan incelemede; 5252 sayılı Yasa'nın 9/3. maddesi uyarınca hükümlü yararına olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, ... cezanın ne şekilde saptanacağının belirlenmesi, bireyselleştirme amacına yönelik takdir hakkının kullanılması ve önceki yasaya göre suçların yasal öğelerinde yapılan değişikliklerin tartışılması için duruşma açılmasının zorunlu bulunduğu gözetilmeden dosya üzerinden hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlünün temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA,

infaz aşamasında verilen uyarlama kararlarının kazanılmış hak oluşturmayacağının gözetilmesine,

27.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.