4. Ceza Dairesi

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararı ile;

1.Katılan sanıklar ... ve ... hakkında kasten yaralama ve hakaret suçundan açılan kamu davalarında, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararları verilmiştir.

2.Katılan sanık ... hakkında tehdit suçundan açılan kamu davasında, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan sanıklar ... ve ... müdafiinin temyiz isteği; sanık ...'un atılı suçu işlediğine, beraat kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğuna, lehlerine vekalet ücretine hükmedilmesi ve hükümlerin bozulması gerektiğine vesaireye ilişkindir.

2.Katılan sanık ... müdafiinin temyiz isteği; sanıklar ... ve ...'in atılı suçları işledikleri, beraat kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğu, lehine vekalet ücretine hükmedilmesi ve hükümlerin bozulması gerektiğine vesaireye ilişkindir.

3.Katılan ... vekilinin temyiz isteği; sanıklar ... ve ...'in atılı suçları işlediklerine, beraat kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğuna, hükümlerin bozulması gerektiğine ve vesaireye ilişkindir. III. GEREKÇE

1.Katılan sanıklar hakkında hakaret, tehdit ve kasten yaralama eylemleri için, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci, 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ve 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının son cümlesi uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2.5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin sanıkların 05.03.2015 tarihli savunmaları olduğu temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir. IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkeme kararına yönelik katılan vekili ve katılan sanıklar müdafilerinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanıklar hakkında açılan kamu davalarının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

30.04.2024 tarihinde karar verildi.