11. Ceza Dairesi

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 gün ve 2011/4-248-2012/37 sayılı kararında açıklandığı gibi;

CMK.nun 196. maddesinin 2. fıkrasının açık düzenlemesinden anlaşılacağı üzere, yasa koyucu sorgunun yapılmasında sanıkların tutuklu olup olmadığı konusunda herhangi bir ayırıma yer vermeyerek, yalnızca sanığın yargılandığı suç için yasada öngörülen cezanın alt sınırını esas alan ilkeyi benimsemiştir.

Maddede yer alan düzenlemelere göre alt sınırı beş yıldan az hapis cezasını gerektiren bir suçtan yargılanan sanığa, sorgusundan önce ifadesini esas mahkemesi huzurunda vermek isteyip istemediği sorulduktan sonra istinabe suretiyle sorguya çekilmesi olanaklı ise de; alt sınırı beş yıl ve daha fazla hapis cezasını gerektiren suçlardan dolayı ise sanıkların sorgusunun mutlaka yargılamayı yapan mahkemece yapılması zorunludur.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; başka suçtan hükümlü sanık ...'in talimat mahkemesine getirtilerek sorgusunun yapıldığı 23.05.2008 tarihli oturumda sanığın da talebi nazara alınarak duruşmadan vareste tutulmasına karar verildiği ve savunma hakkının kısıtlanmadığı anlaşılmakla tebliğnamedeki bu yönden bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, hükmün açıklanmasının geri bırakılmama nedenleri gösterilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 21.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.