11. Ceza Dairesi

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve taktirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1.Suç tarihinin sahte faturaların kurumlar vergisi beyanında kullanılması nedeniyle 16.04.2005 olduğu ve 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi gözetilerek, Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve özel daire kararlarında açıkça belirtildiği üzere; sanık hakkında suç tarihinde yürürlükte bulunan 5728 sayılı Yasayla yapılan değişiklikten önceki haliyle 213 sayılı VUK, 765 sayılı TCK ve 5237 sayılı TCK’nun hükümleri ile 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı yasayla yapılan değişiklikten sonraki haliyle 213 sayılı VUK ve 5237 sayılı Yasa hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe olan yasa belirlenip, yürürlükte tarihlerine göre yasaların blok halinde uygulanması gerektiği gözetilmeden ve cezanın alt sınırdan belirlenmesinin eylem ile yeterli ve oranlı olduğu da belirtilerek temel cezanın suç tarihinde yürürlükte bulunmayan ve aleyhe olan 5728 sayılı Yasayla değişik 213 sayılı VUK’nun 359/b-1. maddesi uyarınca 3 yıl hapis cezası olarak belirlenmesi,

2.Aynı takvim yılında birden fazla fatura kullanan sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nun 43. maddesinin uygulanmaması,

Yasaya aykırı ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 10.07.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.