11. Ceza Dairesi

HÜKÜM : Asıl Karar; 1996 ve 1997 yılları için iki (2) kez , 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b-1 maddesi, 765 sayılı TCK.nun 59. maddeleri gereğince 15 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına. Neticeten 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına.

Ek Karar; Uyarlama talebinin önceki hükmün lehe olması nedeniyle reddine

Bozma üzerine yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre hükümlü müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 11.07.2006 gün, 2006/5-182-182 ve 04.07.2006 gün, 2006/10-128-177 sayılı kararlarında açıklandığı üzere; kesinleşip infaz aşamasında olan hükümlerle ilgili olarak uyarlama sonucu verilen kararların kazanılmış hak oluşturmayacağı cihetle; 5252 sayılı Yasanın 6/1. maddesi uyarınca “ağır hapis”cezasının “hapis” cezasına dönüşmesi ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda cezaların içtimaına ilişkin bir hüküm bulunmayıp 5275 sayılı Yasanın 99. maddesi uyarınca kişi hakkında hükmolunan her bir cezanın diğerinden bağımsız olarak varlığını koruduğu ancak infaz aşamasında aynı Yasanın 107. maddesi uyarınca koşullu salıverilme süresi bakımından cezaların toplanmasına karar verilebileceği hükümlü hakkında tayin olunan cezanın ertelenmesinin olanaklı hale geldiği ve bu konuda olumlu veya olumsuz bir karar verilebilmesi için, 5271 sayılı CMK.nun 223-230. maddelerine uygun şekilde yeniden hüküm kurulması ayrıca 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca hükümlünün cezalandırılmasına ilişkin kesinleşmiş mahkumiyet hükmü ile sonradan 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Yasanın temel cezanın tayini ile bireyselleştirilmesine ilişkin tüm hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların denetime imkan verecek şekilde gösterilip birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe yasa belirlendikten sonra, sabıkası bulunmaması nedeniyle geçmişteki hali olumlu sayılması gereken ve suç işleme eğilimine ilişkin olumsuz bir yönü de dosyaya yansımayıp ayrıca duruşmada gözlemlenen iyi tutum ve davranışları lehe değerlendirilerekhakkında takdiri indirim maddesi uygulanan hükümlü hakkında bu konuda bir karar verilmesi gerektiği, gözetilerek ve hükümlü müdafiinin temyiz dilekçesine ekli olarak ibraz ettiği ödeme belgeleri de araştırılarak kamu zararının giderilip giderilmediği de belirlenerek sonucuna göre CMK.nun 231. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, Yasaya aykırı, hükümlü müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.