1. Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereğince temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Antalya 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 31.10.2022 tarihli ve 2021/412 Esas, 2022/413 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında katılanlara yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35, 62, 53 ve 58. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 7 yıl 6'şar ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezaların ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

2.Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 09.02.2023 tarihli ve 2022/3940 Esas, 2023/432 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanık ve müdafiiinin istinaf başvurularının, sanık hakkındaki teşebbüs nedeniyle belirlenecek olan temel cezanın tayini açısından gerekli olduğu halde katılanların yüzlerinde sabit iz olup olmadığı yönünde rapor aldırılmamış olması ve basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaralanmalarına rağmen teşebbüs nedeniyle uygulama yapılırken hiç yaralama olmadığı durumlarda uygulanan 9 yıl hapis cezasına hükmedilmek suretiyle eksik cezalar tayin edilmesi aleyhe istinaf başvurusu bulunmadığından eleştirilerek 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle; meşru savunma hükümlerinin uygulanması gerektiğine ve sanığın cezai ehliyeti ile ilgili yeterli araştırma yapılmadığına ilişkindir.

Olay günü, katılanlar ile sanık arasında çıkan tartışmada, sanığın elindeki bıçağı önce katılan ...'a ardından Atilla'ya savurması sonucunda ikisini de boğaz bölgelerinden adli muayene raporları içeriğine göre basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaraladığı ve meşru savunma koşullarının oluşmadığı anlaşılan olayda,

1.Sanığın adli sicil kayıtlarının incelenmesinde bir kısım suçlardan cezai ehliyetinin olmadığına dair raporlar kabul edilerek, 5237 sayılı Kanun'un 32. maddesine göre ceza verilmesine yer olmadığına dair kararlar verilmiş olduğu bu haliyle sanık hakkında alınan önceki raporlar ile incelenen dosya kapsamında Adli Tıp Gözlem İhtisas ve 4. İhtisas Kurulları tarafından düzenlenen raporlar arasında çelişki oluştuğu dikkate alınarak, sanığın cezai ehliyeti hususundaki tüm raporlarının ilgili dosyalarından temin edilip muayene edilmek üzere Adli Tıp Üst Kuruluna sevki ile sanığın cezai ehliyeti yönünden raporlar arasındaki çelişkiyi giderecek şekilde raporun aldırılmasının ardından hukuki durumunun tayininin gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

2.Kabule göre de,

a)Katılanların yaralanmalarının basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde olmasına göre sanık hakkında teşebbüs nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 35/2. maddesi uyarınca uygulama yapılırken alt sınır ile makul sınır arasında bir ceza tayini yerine alt sınırdan ceza verilmesi,

b)Sanığın sabıka kaydında yer alan Antalya 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/985 Esas, 2019/679 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas alınması gerekirken, sanığın adli sicil kaydında bulunan İzmir 50. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.01.2021 tarihli ve 2019/193 Esas, 2021/44 Karar sayılı ilamına ilişkin UYAP ortamında yapılan araştırma sonucunda, sanığın yargılamanın yenilenmesi talebi üzerine 20.03.2023 tarihli ek karar ile infazın durdurulup, aynı mahkemenin 2023/322 esasına kaydedilerek, yargılama sonunda sanığın cezai ehliyetinin bulunmadığından bahisle 5237 sayılı Kanun'un 32/1. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına dair 06.07.2023 tarihli ve 2023/623 Karar sayılı kararın 14.07.2023 tarihinde istinaf edilmeden kesinleştiğinin anlaşılması karşısında, anılan hükmün ikinci kez tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

Gerekçe bölümünün (1) ve (2) numaralı paragraflarında açıklanan nedenlerle sanık ve müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 09.02.2023 tarihli ve 2022/3940 Esas, 2023/432 Karar sayılı kararının "cezai ehliyet", "teşebbüsün derecesi" ve "tekerrür" yönlerinden 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun'un 307/5. maddesi uyarınca, sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Antalya 6. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.10.2024 tarihinde karar verildi.