11. Ceza Dairesi

Hırsızlık suçundan yapılan adli tahkikat sırasında görevli polis memurlarına kendisini abisi olduğu anlaşılan “...” olarak tanıtıp bu kimlik bilgileri ile yalan beyanda bulunmak suretiyle evrak tanzimine sebep olan sanığın eyleminin 5237 Sayılı TCK. nun 268/1. maddesi aracılığıyla 267/1. maddesindeki suçu oluşturduğunun gözetilmemesi, ve Gümüşhane Asliye Ceza Mahkemesinin 13.03.2002 gün ve 51-44 sayılı mahkumiyet hükmünün 09.02.2004 tarihinde kesinleşmesinden sonra sanığın temyize konu bu dosyadaki suçu 22.09.2005 tarihinde işlemesi nedeniyle verilen cezanın 5237 Sayılı TCK. nun 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmemesi isabetsizlikleri karşı temyiz olmadığından; TCK nun 43/1. maddesinin uygulanması ise kazanılmış hakları ihlal etmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Daha önce kasıtlı bir suçtan mahkumiyeti bulunması nedeniyle 5728 Sayılı Yasa ile değişik CMK.nun 231. maddesinin uygulanması olanağı bulunmayan sanık hakkında yapılan duruşmaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK. nun 7 ve 5252 sayılı Kanunun 9/3. maddeleri uyarınca uygulanması gereken 765 ve 5237 sayılı TCK. nun hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların denetime imkan verecek şekilde gösterilip birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe yasa belirlenip sonucuna göre hüküm kurulmuş ve verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın suç unsurlarının oluşmadığına, soruşturmanın eksik yapıldığına, hapis cezasının paraya çevrilip ertelenmesi gerektiğine ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine ancak: 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan sanığın alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerine ilişkin hak yoksunluklarının koşullu salıverilmeye kadar uygulanabileceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması, yasaya aykırı ise de, yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasında yer alan 53/1. maddesindeki hakların infazın tamamlanmasına kadar kullanılamayacağına ilişkin kısım çıkartılarak yerine “5237 Sayılı TCK. nun 53. maddenin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerine ilişkin haklardan koşullu salıverilme tarihine, fıkrada yazılı diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına“ denilmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01.04.2009 gününde oybirliği ile karar verildi.