12. Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında taksirle yaralama suçundan suçun yasal unsurlarının oluşmaması gerekçesi ile 5271 sayılı CMK'nın 223/2-a maddesine göre beraat kararı verilmiştir.

2.Bölge Adliye Mahkemesince o yer Cumhuriyet savcısı ile üst Cumhuriyet savcısının istinaf başvurularının kabulüne karar verilerek 5271 sayılı CMK'nın 280/1-g maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 62/1, 52/2-4, 53/6. maddeleri uyarınca 5.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 3 ay süre ile geri alınmasına ve mahsuba karar verilmiştir.

3.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca sanık müdafinin temyiz isteminin esastan reddine karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz sebepleri; davaya konu trafik kazasının meydana gelmesinde müvekkilinin sorumlu tutulamayacak olup, sorumlu tutulabilmesi için müştekinin yaralanmasının mevcut olması ve bu yaralanmanın söz konusu kaza neticesinde meydana gelmesi gerektiğine, oysa müştekinin trafik kazası sebebi ile herhangi bir yaralanmasının olmadığına, yaralandığına dair doktor raporu da bulunmadığına, ayrıca kabul anlamına gelmemekte birlikte kaza sonrası alınan ve yine dosyada mevcut olan 10.07.2020 tarihli... Devlet Hastanesi Genel Adli Muayene Raporu'nda da görüleceği üzere müştekinin çekilen röntgende sonuçların normal olduğu, kan sonuçlarının normal olduğu ve genel durumunun iyi olduğu anlaşıldığından, müştekinin beyanlarının haksız ve mesnetsiz olduğuna, taksirle yaralama suçunun yasal unsurlarının oluşmamış olduğuna, müvekkilinin kusurunun bulunmadığına, tüm bu sebepler dahilinde müştekinin davaya konu olay ile bağlantılı herhangi bir yaralanmasının mevcut olmadığından, kabul anlamına gelememekle birlikte tetkiklerinin normal olması alınan raporlarla ortaya konmuş olmasına rağmen katılanın ağrısı olduğuna dair beyanlarla... 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2020/355 E. - 2021/691 K. Sayılı dosyasında yapılan tüm hukuki incelemeler neticesinde taksirle yaralama suçunun yasal unsurları oluşmaması nedeniyle müvekkil hakkında verilen beraat kararı usul ve yasaya uygun bulunarak istinaf kararının ortadan kaldırılmasına karar verilmesi talebine ilişkindir.

1.İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; olay günü saat 09:45 sıralarında sanığın sevk ve idaresindeki 35 AAY 790 plaka sayılı otomobili ile meskun mahal dışında iki yönlü asfalt kaplama yolda... istikametinden Yeni Foça istikametine seyirle... ilçesi Horozgediği Mahallesi Kafkas Beton isimli işletme önüne geldiğinde, karşıdan gelen araçları yeterince kontrol etmeden sola dönüş manevrası yaparak karşı şeritten gelen araçların önünü kapattığı, sanığın aracının sağ yan kısımlarına karşı istikametten gelen katılan ...'nun idaresindeki 12 EA 234 plaka sayılı otomobilin ön kısımları ile çarpması sonucu gerçekleşen kazada; keşif sonucu alınan bilirkişi raporunda sanığın doğrultu değiştirme manevrasını yanlış yaptığının tespit edildiği, katılan hakkında tanzim edilen 10/07/2020 tarihli rapora dizde ağdı dışında ve 05/03/2021 tarihli kati hekim raporunda bulgu saptanamadığı, dizde ağrı tespitinin beyan neticesinde raporda yer aldığı, her iki raporda hen hangi bir yaralamanın olduğunun tespit edilemediği, bu sebeple taksirle yaralama suçunun yasal unsurlarının olaşmadığı gerekçesi ile sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nın 223/2-a maddesine göre beraat kararı verilmiştir.

2.Bölge Adliye Mahkemesi tarafından, o yer Cumhuriyet savcısı ile üst Cumhuriyet savcısının istinaf başvuruları üzerine duruşmalı yapılan inceleme neticesinde; katılanın vücudunda harici travmatik lezyon bulunmasa dahi meydana gelen olayda her iki dizinden yaralandığını ve ağrıdığını beyan ettiği, katılanın subjektif ağrı yakınmasının TCK' nın 89/1. maddesi kapsamında vücuda acı veren bir durum niteliğinde olup meydana gelen olayda katılanın yaralandığının kabulü gerektiği, kaza neticesinde... Devlet Hastanesi'nde düzenlenen 10.07.2020 tarihli ve 5431313 sayılı raporda katılanın her iki dizinde ağrı tespit edildiği ve 3 gün istirahat verildiği, sanığın bu şekilde katılanın vücuduna acı verdiği ve böylelikle üzerine atılı suçu işlediği açık olduğu halde atılı suçtan mahkûmiyeti yerine katılanın vücudunda yara emaresinin bulunmadığı gerekçesiyle beraatine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğu gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca... 3. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.06.2024 tarihinde karar verildi.