12. Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; sanık ve katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1,62/1, 50/1-a, 52/2-4 ve 53/6. maddeleri uyarınca sonuç ceza olarak 18.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve 3 ay süreyle ehliyetinin geri alınmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

A. Sanığın temyiz sebepleri;

ceza miktarının fazla olduğuna, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ve re'sen gözetilecek sebeplere ilişkindir.

B. Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri;

ceza miktarının az olduğuna, hapis cezasının adli para cezasına çevrilmemesi gerektiğine ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; 08.07.2014 günü saat 15.00 sıralarında sanığın sevk ve idaresindeki otomobil ile meskun mahal dışı, 50 km/s hız sınırının bulunduğu, iki yönlü, virajlı yolda seyir halindeyken, olay mahalline geldiğinde karşı yön istikametine geçtiği sırada karşı yönden gelmekte olan ...'ın idaresindeki motosiklete çarpması neticesinde ...'ın öldüğü olayda, hükme esas alınan İstanbul Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesi tarafından tanzim edilen 16.10.2015 tarihli raporda; sanığın sevk ve idaresindeki araç ile viraj mahallinde karşı istikamet şeridine geçip şerit ihlali yaparak, ölenin kullandığı şeridi kapatması sebebiyle asli kusurlu olduğu, ölenin ise herhangi bir kusurunun bulunmadığı belirtildiği anlaşılmakla, Mahkemece asli kusurlu kabul edilen sanık hakkında üzerine atılı bulunan taksirle öldürme suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23.01.2018 tarihli, 2017/463 esas, 2018/20 karar sayılı ve 23.01.2018 tarihli, 2015/962 esas, 2018/16 karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. madde ve fıkrasının yanı sıra 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 106. maddenin uygulanması, bozma nedeni yapılmamıştır

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, Manavgat 4. Asliye Ceza Mahkemesinin kararında sanık ile katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık ve katılanlar vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.11.2024 tarihinde karar verildi.