7. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü: Dava, abonelik ilişkisi nedeni ile uğranılan maddi ve manevi zararın tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece Asliye Hukuk Mahkemesinin görevli olduğu gerekçesi ile görevsizlik kararı verilmiştir. 4822 sayılı Yasa ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun Amaç başlıklı 1. maddesinde Yasanın amacı açıklandıktan sonra kapsam başlıklı 2. maddesinde “Bu kanun, birinci maddesinde belirtilen amaçlarla mal ve hizmet piyasalarında tüketicinin taraflardan birini oluşturduğu her türlü tüketici işlemini kapsar” hükmüne yer verilmiştir.

Yasanın 3. maddesinde mal; alışverişe konu olan taşınır eşyayı, konut ve tatil amaçlı taşınmaz malları ve elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses, görüntü ve benzeri gayri maddi malları ifade eder. Satıcı; kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki faaliyetleri kapsamında tüketiciye mal sunan gerçek veya tüzel kişileri kapsar. Tüketici ise bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişiyi ifade eder şeklinde tanımlanmıştır. Bir hukuki işlemin 4077 sayılı yasa kapsamında kaldığının kabul edilmesi için yasanın amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gerekir. Görev hususu kamu düzenine ilişkin olup, davanın her aşamasında taraflarca ileri sürülmese bile mahkemece de kendiliğinden nazara alınır.

Somut olayda; davacı, adına kayıtlı bulunan telefonun kullanıma sunulmadığı halde borç tahakkuk ettirilerek icra takibi yapılması ve yine kullanıma sunulmaması nedeni ile yaşadığı manevi sıkıntıları gerekçe göstererek davalı ile arasındaki hukuki ilişki nedeni ile uğradığı maddi ve manevi zararın tahsilini istemiştir. Bu suretle taraflar arasında ihtilafın 4077 sayılı Kanun kapsamında sözleşme ilişkisinden kaynaklandığı anlaşılmaktadır. Ancak mahkemece davaya Asliye Hukuk Mahkemesi sıfatıyla bakıldığı gibi harç alınması gibi uygulamalar da nazara alındığında Tüketici Mahkemesine has usulün uygulanmadığı görülmüştür. 4077 sayılı Yasanın 23. maddesi bu kanunun uygulanması ile ilgili her türlü ihtilafa Tüketici Mahkemelerinde bakılacağını öngörmüştür. Mahkemece bu husus gözardı edilerek yargılamaya devamla karar verilmiş olması yerinde görülmemiş olup bozmayı gerektirmiştir. Hal böyle olunca, mahkemece yapılacak iş, ayrı bir Tüketici Mahkemesinin bulunması durumunda görevsizlik kararı verilmesi, değilse davaya Tüketici Mahkemesi sıfatıyla bakılarak sonuçlandırılmasından ibarettir.