8. Ceza Dairesi

İNCELEME KONUSU

Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 21.09.2017 tarihli iddianamesi ile hükümlü hakkında 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçundan açılan dava ile yapılan yargılama neticesinde Bursa 21.Asliye Ceza Mahkemesinin 07.11.2019 tarihli ve 2017/770 Esas, 2019/1007 Karar sayılı kararı ile 6136 sayılı Kanun'un on üçüncü maddesinin dördüncü fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci ve 58 inci maddeleri uyarınca 25 gün hapis ve 80.00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin hükmün istinaf edilmeksizin 17.11.2022 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 29.11.2023 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.12.2023 tarihli ve KYB-2023/128524 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.12.2023 tarihli ve KYB-2023/128524 sayılı kanun yararına bozma isteminin; “....1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 305. maddesinde yer alan "Ceza Mahkemelerinden verilen hükümler temyiz olunabilir. Ancak, onbeş sene ve ondan yukarı hürriyeti bağlayıcı cezalara ait hükümler hiç bir harç ve masrafa tabi olmaksızın Yargıtayca re'sen tetkik olunur. 1. (Değişik: 18/11/1992 - 3842/28 md.) İki milyar liraya kadar (İki milyar dahil) para cezalarına dair olan hükümler,(1) 2.(Değişik: 18/11/1992 - 3842/28 md.) Yukarı sınırı on milyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,(1) 3. Bu Kanun ile sair kanunlarda kesin olduğu yazılı bulunan hükümler, Temyiz olunamaz. Bu suretle verilen hükümler tekerrüre esas olmaz..." şeklindeki düzenlemenin Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği tarih olan 20/07/2016 tarihine kadar geçerlilik arz ettiği nazara alındığında,

Tekerrüre esas alınan sanığa ait adli sicil kaydında bulunan Orhangazi Asliye Ceza Mahkemesinin 04/02/2016 tarihli ve 2016/936 Esas, 2016/166 sayılı kararıyla verilen 3.000,00 Türk lirası adlî para cezasının, Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği ve 5271 sayılı Kanun'un istinafa ilişkin hükümlerinin yürürlüğe girdiği 20/07/2016 tarihinden önce verilen kesin nitelikte, doğrudan adli para cezası olduğunun anlaşılması karşısında, tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın adlî sicil kaydında başkaca tekerrüre esas alınabilecek niteliğe haiz ilâmın da bulunmadığı cihetle, sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına dair yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

Kanun'un "Temyizi kabil olan ve olmayan hükümler" başlıklı 305 inci maddesi; "Ceza Mahkemelerinden verilen hükümler temyiz olunabilir. Ancak, onbeş sene ve ondan yukarı hürriyeti bağlayıcı cezalara ait hükümleri hiç bir harç ve masrafa tabi olmaksızın Yargıtayca re'sen tetkik olunur.

1.(Değişik bent: 18/11/1992 - 3842/28 md.) (İptal bent: Anayasa Mah.nin 23/072009 tarihli ve E. 2006/65, K. 2009/114 sayılı Kararı ile.)

2.(Değişik bent: 18/11/1992 - 3842/28 md.) Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,

3.Bu Kanun ile sair kanunlarda kesin olduğu yazılı bulunan hükümler, Temyiz olunamaz. Bu suretle verilen hükümler tekerrüre esas olmaz."

Şeklindeki düzenlemenin Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20.07.2016 tarihine kadar geçerlilik arz ettiği dikkate alındığında, hükümlünün adli sicil kaydında yer alan Orhangazi Asliye Ceza Mahkemesinin 04.02.2016 tarihli ve 2016/936 Esas, 2016/166 Karar sayılı kararı ile kurulan hükmün kesin nitelikte adli para cezasına ilişkin olduğu, bu nedenle tekerrüre esas alınamayacağı, ancak adli sicil kaydında yer alan Orhangazi Asliye Ceza Mahkemesinin 13.05.2009 tarihli ve 2008/327 Esas, 2009/47 Karar sayılı ilamı ile verilen hapis cezalarının infaz tarihleri araştırılıp hükümlü hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesindeki tekerrür hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığının belirlenerek, sonucuna göre doğru ilamın tekerrüre esas olarak kabul edilmesi gerektiği gözetilmeden, hükmedilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2.Bursa 21. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.11.2019 tarihli ve 2017/770 Esas, 2019/1007 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun'un 309/4-b bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.09. 2024 tarihinde karar verildi.