2. Ceza Dairesi

İNCELEME KONUSU KARAR: Uyarlama yapılmasına yer olmadığına ve önceki cezaların aynen infazına KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07.07.2023 tarihli ve KYB-2023/61936 sayılı kanun yararına bozma isteminin; "Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 07/06/2022 tarihli ve 2021/23311 esas, 2022/8627 karar sayılı ilamında yer alan ''...5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca hükümlüler yararına olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, temel cezanın ne şekilde saptanacağının belirlenmesi, bireyselleştirme amacına yönelik takdir hakkının kullanılması ve önceki yasaya göre suçların yasal öğelerinde yapılan değişikliklerin tartışılması için duruşma açılmasının zorunlu bulunduğu gözetilmeden dosya üzerinde hüküm kurulması...'' şeklindeki açıklamalar nazara alındığında, sanık hakkında İzmir 12. Asliye Ceza Mahkemesince uyarlama yargılaması yapıldığı sırada duruşma açılarak lehe yasanın belirlenmesi suretiyle uyarlama kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, dosya üzerinden inceleme yapılarak yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

Hükümlü hakkında İzmir 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.11.1999 tarihli ve 1999/841 Esas, 1999/1104 Karar sayılı ilâmı ile verilen mahkûmiyet hükümlerinin Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 24.06.1999 tarihli ve 1999/4199 Esas, 1999/4214 Karar sayılı ilâmı ile onanarak kesinleştiği, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun yürürlüğe girmesi ile kesinleşen ilâma yönelik uyarlama yargılaması yapılmasının talep edildiği, Mahkemenin 18.09.2017 tarihli ek kararı ile hükümlü hakkında uyarlama yargılaması yapılıp itirazı kabil olmak üzere karar (yeniden karar verilmesine yer olmadığına ve cezaların aynen infazına) verildiği, hükümlünün yokluğunda, dosya üzerinden verilen 18.09.2017 tarihli ve 1999/841 Esas, 1999/1104 Karar sayılı karar, her ne kadar hükümlüye tebliğ edilmişse de, 5252 sayılı Kanun'un 9. maddesi gereğince temyiz yasa yoluna tabi olan ek kararda yasa yolunun itiraz olarak gösterilmesi suretiyle hükümlü ve müdafiinin yanıltıldığı, hükümlü müdafiinin itiraz dilekçesi olarak kabul edilen 02.04.2018 tarihli dilekçesinin uyarlama yargılaması sonrasında verilen temyiz dilekçesi olarak kabulü ve dolayısıyla dosyanın daha önce temyiz incelemesinden geçmesi nedeniyle, temyiz incelemesi için Yargıtay'a gönderilmesi gerekir iken, Ağır Ceza Mahkemesine itiraz incelemesi için gönderildiği, bu itibarla İzmir 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.01.2019 tarihli ve 2019/145 Değişik İş sayılı kararının hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu ve uyarlama yargılaması sonrasında verilen 18.09.2017 tarihli ek kararın usûlüne uygun kesinleşmediği anlaşılmakla; İzmir 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.09.2017 tarihli ve 1999/841 Esas, 1999/1104 Karar sayılı kararına yönelik kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 20.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.