2. Ceza Dairesi

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 15.03.2018 tarihli ve 2018/469 Esas, 2018/569 Karar sayılı kararının, sanıklar müdafileri tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

1.Katılan sıfatını alabilecek şekilde anılan suçlardan zarar gören, davaya katılma hakkı bulunan; ancak duruşmadan usulüne uygun haberdar edilmeyen şikâyetçiler ..., ... 'ya hükümlerin tebliğ edildiğine ilişkin herhangi bir belgeye rastlanmadığından, varsa dosyasına konulması, aksi hâlde 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi uyarınca yasa yollarına başvurma hakkının bulunduğu, şikâyetçiler ..., ...'ya kovuşturma evresinde 5271 sayılı Kanun'un 234/1-b-1. maddesi uyarınca duruşma gününü bildiren tebligatın yapılmadığı, bu nedenle şikayetçiler ..., ... 'ya açılan davadan usûlüne uygun olarak haberdar edilmediği ve davaya katılabilmesi için olanak tanınmadığının anlaşılması karşısında, yasa yollarına başvurma hakkı bulunan ve yokluğunda hükümler verilen şikâyetçiler ..., ...'ya hükümlerin tebliğinin gerektiği gözetilerek, gerekçeli kararın usûlüne uygun olarak tebliğ edilmesi, tebligat belgesi ve sunulması hâlinde temyiz dilekçesi eklenerek, bu hususta ek Tebliğname de düzenlendikten sonra incelenmek üzere iadesinin mahâllince sağlanması için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

2.7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11. maddesi uyarınca vekil ile takip edilen işlerde tebligatların vekile yapılması gerektiği gözetilerek, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 15.03.2018 tarihli kararının sanık ... ve müdafiinin yokluğunda verildiği, sanık müdafiinin süresinde gerekçesiz olarak kararı temyiz ettiği anlaşılmış ise de; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 24.02.2022 tarihli ve 2019/16-573 Esas, 2022/119 Karar sayılı kararında "...sanığın ve müdafisinin yokluğunda verilen hükmün müdafiden başka, kamu davasının tarafı, süjesi, cezanın sorumlusu kısacası ilgilisi olan sanığa da ayrıca tebliğ edilmesi gerekmektedir. Burada yapılan tebliğin, kararın içeriği hakkında bilgi sahibi olmayı ve müdafinin kusurlu davranışı ile kanun yolu başvuru süresini geçirmiş olması halinde eski hâle getirme imkânının bulunup bulunmadığının incelenerek koşullarının bulunması hâlinde eski hâle getirme talebinde bulunma imkânı amacı taşıdığından kanun yollarına başvurma süresinin müdafiye yapılan tebligat ile başladığı kabul edilmelidir." şeklinde yer alan kabul dikkate alındığında, sanığa gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295. maddesinde belirtilen 7 günlük yasal sürede gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulması, aksi takdirde temyiz isteminin reddolunacağı" ihtarını içeren gerekçeli karar tebliğinin yapılması, süresi içerisinde hükmü gerekçeli olarak temyiz etmesi hâlinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname ile birlikte, temyiz isteminde bulunulmaması hâlinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmek kaydıyla, dava dosyasının İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.