2. Ceza Dairesi

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Bozma öncesi verilen 09.03.2016 tarihli kararda, sanığın adli sicil kaydında yer alan Beykoz 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2012/575 Esas ve 2012/906 Karar sayılı kararının tekerrüre esas olduğu ve bu ilâmda da TCK’nın 58. maddesinin uygulanmış olması nedeniyle sanığın ikinci kez mükerrir sayılması gerektiği gözetilmeden, ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmadığı Beykoz 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/79 Esas ve 2013/196 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas alındığı, bu kararın sadece sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine bozma sonrası kurulan hükümde, mahkûmiyet kararı nedeniyle birinci kez mükerrir sayılmasının 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sanık lehine kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma sonrası kurulan hükümde, belirtilen mahkûmiyet kararı nedeniyle sanığın ikinci kez mükerrir sayılmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri, bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi gereğince Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasındaki sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin paragraftan “ikinci kez” ibaresi ile " 5275 sayılı Kanun'un 108/3. maddesi gereğince sanık hakkında koşullu salıverilme hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına" ibaresinin çıkartılmasına, yerine "mükerrir olan sanık hakkında verilen cezanın TCK'nın 58/7. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre infaz edilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına," cümlesinin eklenmesine karar verilmek suretiyle diğer yönleri usûl ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.