2. Ceza Dairesi

İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.01.2016 tarihli ve 2014/468 Esas ve 2016/28 Karar sayılı kararıyla sanıklar hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından mahkûmiyetlerine karar verildiği, sanıkların temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 09.12.2020 tarihli ve 2020/4245 Esas, 2020/4430 Karar sayılı ilâmıyla hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından sanıkların beraatleri yerine yetersiz gerekçeyle mahkûmiyetlerine karar verildiğinden bahisle hükmün bozulmasına karar verildiği, mala zarar verme suçu yönünden ise doğrudan hükmedilen 2.500 TL ve 2.000 TL adlî para cezalarının temyizi mümkün olmadığından, bu suç bakımından sanıkların temyiz isteminin reddine karar verilmekle birlikte kararın kesin nitelikte olduğu hatırlatılarak bu hukuka aykırılığın ancak kanun yararına bozma yoluyla giderilmesinin mümkün olduğunun belirtildiği,

Yargıtay bozma ilâmı uyarınca İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 12.09.2022 tarihinde Adalet Bakanlığı nezdinde kanun yararına bozma isteminde bulunulduğu, Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü 07.03.2023 tarihli ve 25555 - 2022 Kyb sayılı kararı ile müsnet suçların bağlantılı olduğu ve her üç suçun birlikte işlendiğinin iddia edildiği gözetilerek ve Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 07.09.2020 tarihli ve 2020/10220 Esas, 2020/8275 Karar sayılı ilâmı esas alınarak bahse konu hukuka aykırılığın 5271 sayılı CMK'nın 311 ve devamı maddeleri gereğince yargılamanın yenilenmesine konu olabileceği belirtilerek, kanun yararına bozma yoluna gidilmediği,

İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.04.2023 tarih ve 2014/468 Esas, 2016/28 Karar sayılı ek kararıyla Adalet Bakanlığı'nın anılan gerekçeleri dikkate alınarak sanıklar hakkında mala zarar verme suçu yönünden yargılamanın yenilenmesine ve infazın durdurulmasına karar verildiği, Mahkemece, 2023/611 esasına yeni bir kayıt yapılarak sanıklar hakkında duruşmalı olarak yeniden yargılamaya başlandığı, yargılama sonucunda Mahkemece, 16.07.2024 tarihli ve 2023/611 Esas, 2024/412 Karar sayılı kararıyla mütalaaya uygun olarak "yargılamanın yenilenmesi yoluna gidilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesi" gerektiği gerekçesiyle sanıkların üzerlerine atılı mala zarar verme suçu bakımından "karar vermeye yer olmadığına" şeklinde karar verildiği, İnegöl Cumhuriyet savcısının, kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek sanıkların üzerlerine atılı mala zarar verme suçundan ayrı ayrı beraatlerine karar verilmesi gerekirken anılan şekilde karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek kararın kaldırılması talebinde bulunduğu,

Yukarıdaki açıklamalar ışığında; İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.01.2016 tarihli ve 2014/468 Esas ve 2016/28 Karar sayılı kararının Yargıtay 6. Ceza Dairesinin anılan ilâmıyla temyiz incelemesinden geçmiş ve sanıkların üzerlerine atılı bağlantılı suçları yönünden beraat kararı verilmesi ve işbu dosyaya konu mala zarar verme suçu yönünden de kanun yararına bozma yoluna gidilmesi gerektiği gösterilmek suretiyle esas bakımından görüş belirtilerek temyiz isteminin reddine karar verildiği, bu itibarla; İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.07.2024 tarihli ve 2023/611 Esas, 2024/412 Karar sayılı kararıyla yeni bir yargılama yapılarak istinaf hükümlerinin uygulanması gerektiği tarihte yeni bir karar verilmiş olsa dahi sanıkların üzerlerine atılı mala zarar verme suçu yönünden hukuka aykırılığın kanun yararına bozma yoluyla giderilebileceğinin Yargıtay 6. Ceza Dairesince belirtilerek esasa ilişkin bir değerlendirme yapıldığı gözetilerek, anılan 16.07.2024 tarihli kararın temyize tabi olduğunun kabulü ile yapılan incelemede;

İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesince, "yenileme isteminin kabule değer olup olmadığı kararı ve mercii" başlıklı 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 318. maddesi ile aynı Kanun'un ve 23. maddesinde düzenlenen yargılama usulüne uyulmadan 07.04.2023 tarih ve 2014/468 Esas, 2016/28 Karar sayılı ek karar ile Adalet Bakanlığı'nın Ceza İşleri Genel Müdürlüğü 07.03.2023 tarihli ve 25555 - 2022 Kyb sayılı kararı gereğince sanıklar hakkında mala zarar verme suçu yönünden yargılamanın yenilenmesine ve infazın durdurulmasına karar verildiği, ancak Mahkemece yeniden yargılama yapılarak 5271 sayılı CMK'nın 223. maddesinde yer alan hükümlerden birine hükmedilmek suretiyle bir karar verilmesi gerekirken 16.07.2024 tarihli ve 2023/611 Esas, 2024/412 Karar sayılı karar ile "yargılamanın yenilenmesi yoluna gidilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesi" gerektiği gerekçesiyle sanıkların üzerlerine atılı mala zarar verme suçu bakımından "karar vermeye yer olmadığına" şeklinde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, en son verilen 16.07.2014 tarihli karar yargılamanın yenilenmesi talebinin reddi niteliğinde olup, 5271 sayılı CMK'nın 319/1 ve 321/1. maddelerine göre verilen “yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine” ilişkin kararlara karşı aynı Kanun'un 319/3 ve 321/3. maddelerine göre itiraz yolu açık olup, temyiz olanağı bulunmadığından; 5271 sayılı CMK'nın 264. maddesine göre de kanun yolunun ve merciin belirlenmesinde yanılma başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından, o yer Cumhuriyet Savcısının 19.07.2014 tarihli dilekçesinin itiraz niteliğinde olduğu belirlenerek, itirazın merciince incelenmesi için için dava dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 10.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.