12. Ceza Dairesi

Dairemizce verilen bozma ilâmı üzerine mahkemece sanıklar hakkında kurulan hükümler; sanıklar müdafiileri tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanıklar hakkında mahkumiyet kararı verildiği, Dairemizin 14.04.2021 tarihli bozma ilamı ile sanıklar hakkında bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gereğinden hükmün bozulmasına karar verildiği, bozma üzerine sanık ... hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 22/3, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince 60.750 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, CMUK 326/son gereğince sanığın 45.500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına; sanıklar ... ve ... hakkında ise taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 22/3, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince 19.400 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, CMUK 326/son gereğince sanığın 12.100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri; kusur durumuna, eksik incelemeye ve ceza miktarına; sanıklar ... ve ... müdafiinin temyiz sebepleri ise; sanıklar hakkında lehe hükümlerin uygulanması talebine ilişkindir.

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; olay günü saat 12:30 sıralarında, ölen sürücü ... ...'un idaresindeki transmikser ile meskun mahal dışında, iki yönlü, 12.80 metre genişliğinde, asfalt kaplama, virajlı, eğimli yolda, açık havada, kuru zeminde, gündüz vakti seyri sırasında virajlı yol bölümüne geldiğinde virajı alamayıp şerit ihlali yaptığı ve karşı istikametten gelen sürücü ...'ın idaresindeki transmikserin sol yan kesimine çarpması sonucu sol yanına devrilerek asfalt zemin üzerinde sürüklenip yol dışı kalması ve yamaçta sol yanına yatık vaziyette durması sonucu ... ...'un araç içerisinde trafik kazasına bağlı olarak vefat ettiği olayda, olay yerinde vefat eden ... ...'un araçtan çıkarılması sonrasında teslim aldıkları araç ruhsatı içerisinden aracın taşıdığı yüke ait 5m3'lük 690835 seri nolu sevk irsaliyesi bulunduğu, mikserin yapılan incelemesinde tamamının dolu olabileceği, içerisinde 5 m3'den fazla yük olduğu tahmin edilerek irsaliyenin kesildiği ... AŞ. Yakupabdal tesislerindeki sevkiyat odasına gidildiği, işletmede yapılan görüşmeler neticesinde araca 11m3 yük yüklendiği, buna ilişkin düzenlenen 11m3'lük irsaliyenin kaza sonrasında araç içerisinden alınarak yerine sonradan sahte olarak düzenlenen 5m3'lük irsaliyenin koyulduğunun öğrenildiği, olay günü sanık ...'ın yetkili müdürü olduğu ... Ltd. Şti'de transmikser kamyon sürücüsü olarak çalışan ... ...'un yine ... Ltd. Şti'ye ait transmiksere beton yüklemek için ... Aş'ye ait Yakupabdal hazır beton üretim tesislerine geldiği, ... AŞ. bünyesinde santral operatörü olarak çalışan sanık ... tarafından transmiksere 11 m3 beton yüklemesi yapıldığı ve 11m3'lük sevk irsaliyesi düzenlendikten sonra transmikserin buradan ayrıldığı, yaklaşık yarım saat sonra kazanın gerçekleştiği, sanık ... alınan ifadesinde "yükleme miktarını kendisinin belirlemediğini, taşeron firmanın daha fazla kazanç sağlamak amacıyla genelde 10m3 yükleme yaptığını, genelde bu yönde talep olduğundan kendilerinin de her zaman istiap haddinin üzerinde yükleme yaptıklarını belirttiği", böylece istiap haddinin üzerinde hazır beton taşıma işinin işveren ve taşeron şirketler tarafından genel uygulama haline getirildiği ve kanıksandığının anlaşıldığı, sanık ...'ın ... A.Ş.'de müşteri ilişkileri şefi olduğu ve hazır beton tesisinde sevk işlemlerinden sorumlu olduğu dosya kapsamı ile sabit olduğu olayda, sanık ... asli, sanıklar ... ve ...'nın tali kusurlu olduğu tespit edilerek, sanıklar hakkında TCK'nın 85/1.maddesi gereğince mahkumiyet kararı verilmiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanıklar müdafiilerinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1.TCK'nın 50/4. maddesinde "Taksirli suçlardan dolayı hükmolunan hapis cezası uzun süreli de olsa; bu ceza, diğer koşulların varlığı halinde, birinci fıkranın (a) bendine göre adli para cezasına çevrilebilir. Ancak, bu hüküm, bilinçli taksir halinde uygulanmaz." şeklindeki düzenleme karşısında bilinçli taksirle ölüme sebebiyet veren sanıklar hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi,

2.Sanıklar hakkında Ankara 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.03.2016 tarihli ve 2014/211 E. - 2016/105 K. sayılı, sanık ...'ın 45.500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin; sanıklar ... ve ...'nın ise 12.100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin taksirle öldürme suçundan kurulan hükümlerin sadece sanıklar müdafiileri tarafından temyiz edildiği ve belirtilen cezanın sanıklar bakımından kazanılmış hak oluşturduğu hususunun CMUK'un 326/son maddesi gereğince infaz aşamasında gözetilmesine karar verilmesi gerekirken, sanık ...'ın neticeten 45.500 TL adli para cezası; sanıklar ... ve ...'nın ise neticeten 12.100 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmesi, Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle Ankara 12. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanıklar müdafiilerinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.01.2025 tarihinde karar verildi.