1. Ceza Dairesi

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık M.in, mağdur C.'ya yönelik eyleminin sübutu kabul, cezayı azaltıcı haksız tahrik ve takdiri indirim nedenlerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak;

1.Dosya içeriğine göre, mağdur C. ile sanık M. birlikte alkol aldıkları sırada mağdurun sanığa tokat attığı, sanığın da mağduru batın bölgesinden ince bağırsakta birden fazla kesiye neden olacak şekilde tek bıçak darbesiyle yaraladığı olayda; sanığın engel hal olmadığı halde eylemi sürdürmediği, öldürme kastıyla hareket edildiğini gösterir kanıt bulunmadığı anlaşıldığı halde, sanık hakkında mağdura yönelik eyleminden dolayı kasten yaralama suçundan TCK'nun 86/1. maddesi uyarınca aynı Kanunun 61. maddesindeki ilkeler gözetilerek neticeye etkili olacak biçimde makul bir temel ceza belirlenmek suretiyle hüküm kurulması yerine, suç vasfında hataya düşülerek öldürmeye teşebbüs suçundan yazılı şekilde hüküm kurulması,

2.Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesi son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK’nun 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Kanunun 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza

Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeksizin, yazılı şekilde zorunlu müdafii ücretinin sanıktan tahsiline karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), 02/11/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.