2. Ceza Dairesi

Sanık hakkında bozma sonrası kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I- Sanık hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde; Bozma sonrası yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle, hükümlerin Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hüküm yönünden temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya kapsamına göre, şikâyetçiye ait evin yıkılıp apartman yapılmak üzere müteahhite verildiği, evin içerisindeki eşyaların boşaltıldığı, sadece petekler, kazan ve kalorifer sisteminin kaldığı, sanığın da bu eşyaları aldığının anlaşılması ve 23.09.2010 tarihli görgü tespit tutanağında, evin bahçeli tek katlı olduğu, terk edilmiş halde boş olduğu, 12.04.2011 tarihli bilirkişi raporunda da evin boş olduğu, oda kapılarının sökük, bazı camlarının kırık olduğu, peteklerinin olmadığının belirtildiği, bu durumda suçun yasal unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, sanığın bu suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.