1. Ceza Dairesi

1.Katılanlar ... ve ... vekili, sanıklar ... ve ...'in katılanlara yönelik hakaret,yaralama ve tehdit suçlarından cezalandırılmasına yönelik temyiz isteminde bulunmuş ise de bu hususta açılmış bir dava ve verilmiş bir karar bulunmadığından inceleme dışı bırakılmıştır.

2.Katılan sanıklar ... ve ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları yönünden; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 231/5. maddesi uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının 5271 sayılı Kanun’un 231/12. maddesi gereği karar tarihi itibariyle itiraz yoluna tabi olduğu temyizinin mümkün olmadığı anlaşıldığından, inceleme dışı bırakılmıştır.

3.Sanık ... hakkında maktule yönelik taksirle ölüme neden olma suçundan verilen kararın hükmolunan ceza miktarı ve türü gözetildiğinde kesin nitelikte olduğu ve temyizinin mümkün olmadığı anlaşılmış ise de Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10.03.2009 tarihli ve 2009/2-43 Esas, 2009/56 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere kesin nitelikteki hükümlerin suç vasfına yönelik aleyhe temyiz yasa yoluna başvurulması halinde temyize konu olabilecekleri kabul edildiğinden katılanlar vekilinin anılan hükmü "suç vasfına" ilişkin temyiz ettiği anlaşılmakla, kararın "suç vasfı ile sınırlı olarak" temyiz kanun yoluna tabi olduğu belirlenmiştir.

4.İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

A. Ankara 30.

Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.09.2021 tarihli ve 2019/321 Esas, 2021/367 Karar sayılı kararı ile;

1.Sanık ... hakkında kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-(e) maddesi uyarınca beraatine,

2.Katılan sanık ... hakkında taksirle ölüme neden olma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 22/2, 86/2 maddeleri delaletiyle 85/1,62,50/4-1-a,52/2-4. maddeleri uyarınca18.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

B. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1.

Ceza Dairesinin, 02.11.2022 tarihli ve 2022/1667 Esas, 2022/1936 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanık ... müdafii ve katılanlar vekilinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-(a) maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri özetle; beraat kararının hatalı olduğuna , sanıklar ... ve ... hakkında kasten öldürme suçundan hüküm kurulması gerektiğine, maktulün yaralanması konusunda alınan raporların eksik ve yetersiz olduğuna, delillerin hatalı değerlendirildiğine ilişkindir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eksik incelemenin bulunmadığı, maktulün yaralanması konusunda alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, dosya kapsamı itibariyle sanık ... hakkında verilen beraat kararında isabetsizlik olmadığı, sanık ... hakkında kurulan hükümde vasıf yönüyle sınırlı olarak yapılan incelemede; sanık ...'in maktulle aralarında yaşanan tartışma sırasında maktulü eli ile basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığı, maktulde ileri derecede kronik kalp damar hastalığı bulunması neticesinde meydana gelen olayın efor ve stresinin kendinde mevcut kalp hastalığını aktif hale geçirmesi sonucu öldüğü ancak sanık ...'in maktulün kalp rahatsızlığı olduğunu bilebilecek durumda olmadığı anlaşıldığından sanık ... hakkında taksirle ölüme neden olma suçundan hüküm kurulmasında isabetsizlik olmadığı anlaşıldığından ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

1.Katılan Sanıklar ... ve ... Hakkında Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden 5271 sayılı Kanunu’nun 231/5. maddesi uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 03.02.2009 tarihli ve 2008/11-250 Esas, 2009/13 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 231/12. maddesi gereği karar tarihi itibariyle itiraz yoluna tabi olduğu, temyizinin mümkün olmadığı anlaşılmakla, dava dosyasının, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

2.Katılan Sanık ... Hakkında Taksirle Ölüme Neden Olma Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 02.11.2022 tarihli ve 2022/1667 Esas, 2022/1936 Karar sayılı kararında katılan sanık ...'in maktule yönelik eyleminde belirlenen suç vasfına ilişkin bir isabetsizlik görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun'un 298/1. maddesi uyarınca oy birliğiyle katılanlar...,...,..., ve ... vekilinin VASFA YÖNELİK TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE,

3.Sanık ... Hakkında Kasten Yaralama Sonucu Ölüme Neden Olma Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 02.11.2022 tarihli ve 2022/1667 Esas, 2022/1936 Karar sayılı kararında katılanlar ...,...,..., ve .... vekilinin temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Ankara 30. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.05.2025 tarihinde karar verildi.