1. Ceza Dairesi

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Şanlıurfa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.05.2019 tarihli ve 2017/496 Esas, 2019/331 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün katılan vekili ve

sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 06.12.2022 tarihli ve 2019/2080 Esas, 2022/2087 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiş, anılan kararın katılan vekili ve sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 16.05.2024 tarihli ve 2023/3053 Esas, 2024/3596 Karar sayılı kararıyla özetle; ilk haksız eylemin hangi taraftan kaynaklandığı belirlenemeyen olayda sanık lehine asgarî oranda haksız tahrik indirimi yapılması gerekliliği nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

2.Şanlıurfa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.11.2024 tarihli ve 2024/399 Esas, 2024/486 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/1-3-e, 87/1-d, 29, 62... . maddeleri uyarınca 4 yıl 8 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan vekilinin temyiz sebepleri özetle; delillerin hatalı değerlendirildiğine, sanığın eyleminin kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğuna, haksız tahrik koşullarının oluşmadığına,

2.Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın suç işleme kastı bulunmadığına, meşru savunmada sınırın aşılmasına ilişkindir. III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı,vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, delillerin isabetli şekilde değerlendirildiği, eylemin sanık tarafından yaralama kastıyla gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, somut olayda meşru savunmada sınırın aşılması koşullarının oluşmadığı, haksız tahrik hükümlerinin dosya kapsamıyla uyumlu gerekçeyle uygulandığı anlaşıldığından, ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Şanlıurfa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.11.2024 tarihli ve 2024/399 Esas, 2024/486 Karar sayılı kararında katılan vekili ve sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/4. maddesi uyarınca Şanlıurfa 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.09.2025 tarihinde karar verildi.