12. Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun (5271 sayılı Kanun) 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

İlk Derece Mahkemesince, sanık hakkında 2013, 20 14... takvim yıllarında sahte belge düzenleme suçundan 213 sayılı Kanun'un 359/b, 5237 sayılı Kanun'un 43, 62, 53. ve 58. maddeleri uyarınca 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanık hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince sanığın istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararın temyizi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

Sanığın temyiz istemi; fatura ile alışveriş yaptığı tüm firmaların incelenmesini talep etmesine karşın bu konuda bir inceleme yapılmadan hüküm kurulduğuna yöneliktir.

İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; İstiklal Vergi Dairesi Başkanlığının 9...6 vergi kimlik numaralı mükellefi olan sanığın, 22.03.2013 tarihinde mükellefiyet tesis ettirdiği, vergi mükellefiyetinin 30.03.2015 tarihinde vergi dairesince res'en terkininin yapıldığı, yapılan yoklamalarda sanığın iş yerinin kapalı olması, herhangi bir faaliyetinin olmaması, mal alış ve satışı yapılan firmaların çoğu hakkında sahte belge kullanma ve düzenleme eyleminden dolayı vergi tekniği raporlarının düzenlenmiş olması, dinlenen tanıkların faturalara ilişkin ticari teamüllere uygun şekilde faturaların neye istinaden düzenlendiği, ödemelerinin ne şekilde yapıldığı, suça konu faturalardaki malların nakliyesinin ne şekilde olduğuna dair mantıklı ve makul açıklama yapamadıkları hususları dikkate alındığında sanığın belirtilen yıllarda gerçek bir ticari faaliyetinin olmadığı, düzenlediği tüm belgelerin sahte olduğu, bu hususun alınan bilirkişi raporuyla da desteklendiği anlaşılmakla sanığın sahte fatura komisyonculuğunu yaparak 213 sayılı VUK'nun 359/b-1 maddesinde düzenlenen sahte fatura düzenleme suçunu zincirleme şekilde işlediği kanaatine varılarak hakkında mahkumiyet hükmü kurulmuş, sanık etkin pişmanlık kapsamında ödeme yapmadığından etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesince sanığın istinaf başvurusu üzerine sanık hakkındaki mahkumiyet kararında usule ve esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığı gerekçeleri ile esastan reddine karar verilmiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Mersin 11. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.11.2025 tarihinde karar verildi.