7. Ceza Dairesi

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, karar tarihi itibarıyla 1412 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi uyarınca temyiz süresi 1 hafta olduğu halde, sanıklara temyiz süresi 15 gün olarak bildirilerek sanıkların yanıltıldıkları ve temyiz istemlerinin 15 günlük süre içerisinde yapılmış olduğu gözetilerek, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Tebliğnamede belirtilen görüş yönünden; Yargıtay 7. Ceza Dairesinin bozma ilamı sonrasında sanıklara, 5607 sayılı Kanun'un 5/2. maddesi uyarınca etkin pişmanlıktan yararlanabilmek için gümrüklenmiş değerin iki katı tutarını ayrı ayrı ödemeleri gerektiğinin ihtar edildiği, ilgili kanun maddesi gösterilerek ödenmesi gereken miktarın bildirildiği, bu kapsamda sanıkların yanıltılmadığı anlaşılmakla, tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıkların yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

Sanık ... hakkında hem adlî para cezası hem de hapis cezası verildiği ve adlî para cezaları için 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 51. maddesine göre erteleme hükümleri uygulanamayacağı halde, erteleme hükümlerinin uygulanmasına karar verilirken hiçbir ayrım yapmaksızın sanığın cezasının 5237 sayılı Kanun'un 51. maddesi gereğince ertelenmesine karar verilmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1.Suçta kullanılan nakil aracının müsaderesine karar verilirken uygulama maddesi olarak 5607 sayılı Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 13. maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 54/1. maddesinin gösterilmesi gerekirken, aynı Kanun'un 54/4. maddesinin gösterilmesi suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2.Suça konu eşyanın tamamının 5607 sayılı Kanun'un 13/1. maddesi yollamasıyla 5237 sayılı Kanun'un 54/4. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi yerine, tasfiye edilenler yönünden müsaderesine yer olmadığına karar verilmesi ,

3.Katılan ... İdaresi lehine maktu vekalet ücretinin "sanıklardan eşit olarak" tahsiline karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuş ise de, bahse konu hukuka aykırılıklar Yargıtay tarafından düzeltilerek giderilmiştir. Açıklanan nedenlerle, sanıkların temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği,

1.Hükmün (3)-(a) numaralı bendinde yer alan "TCK 54/4" ibaresinin çıkartılarak yerine gelmek üzere "5237 sayılı Kanun'un 54/1." ibaresinin eklenmesi,

2.Hükmün (3)-(b) numaralı bendinde yer alan "tasfiye edilen kısmının müsaderesine yer olmadığına" , "tasfiye edilmeyen" ibarelerinin çıkartılması,

3.Hükmün (4) numaralı bendinde "sanıktan tahsili" ibaresinin çıkartılarak yerine gelmek üzere, "sanıklardan eşit olarak tahsili" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27.11.2025 tarihinde karar verildi.