6. Ceza Dairesi

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05/02/2013 tarihli kenar yazısı ile Dairemize gönderilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: I-Hükümlüler Y.. K.., R.. C.. ve Ö.. K.. hakkında kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde; Hükümlüler Y.. K.., R.. C.. ve Ö.. K.. hakkında kurulan Bakırköy 4.Ağır Ceza Mahkemesinin 04.10.2002 gün, 2000/507 Esas ve 2002/336 Karar sayılı önceki hükmünün temyiz edilmeksizin kesinleştiğinin anlaşılması karşısında;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.09.2007 tarih ve 2007/125-186 sayılı kararında açıklandığı gibi, adı geçen hükümlüler hakkındaki temyiz edilmeden kesinleşen ilk hüküm, ancak suç tarihinden sonra yürürlüğe giren yasalar yönünden uyarlama yargısının konusu olabilir ve genel yargı ile uyarlama yargısı birlikte yürütülemez.

Hükümlüler hakkındaki kararın kesinleşmesinden sonra, aynı dosyada sanık olan T.. B..'a ilişkin ilk hükmün, anılan sanık savunmanı tarafından temyiz edilmesi ve Dairemizin 13.07.2005 tarihli kararı ile bozulması üzerine, hakkında hüküm kesinleşmiş olan Y. K., . C. ve Ö.. K..'nın tekrar yargılama sürecine dahil edilerek, 2. hükmün kurulduğu anlaşılmaktadır. Kurulan bu ikinci hüküm, hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğundan, hukuken varlık kazanmayan bir kararın temyiz davasına konu edilmesi de mümkün değildir. Bu nedenlerle; Y.. K.., R.. C.. ve Ö.. K.. hakkında yeniden kurulan 2. hükme yönelik, konusu bulunmayan temyiz itirazlarının 5320 Sayılı Kanun’un 8/1. maddesi yollaması ile CMUK’nın 317. maddesi uyarınca, isteme aykırı olarak REDDİNE,

5252 sayılı Kanun’un 9/3. maddesine göre, gereğinin taktiri yönünden, mahkemesine gönderilmesi için dosyanın incelenmeden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,

II-Sanık T.. B.. hakkında kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Zorunlu müdafiliğe ilişkin CMK'nın 150. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak ayrıntıları Ceza Genel Kurulu'nun 18.3.2008 tarih 2008/9-7-56, 21.12.2010 tarih 2010/11-251-267 ve 20.3.2012 gün 2011/6-235-2012/110 Esas ve Karar sayılı kararlarında açıklandığı üzere, "Kendisine zorunlu savunman atandığından sanığın haberdar edilmediği durumlarda, zorunlu savunmana yapılan tefhim veya tebliğin kendisine bağlanan hukuki sonuçları doğurmayacağı; bu durumda zorunlu savunman, sanığın lehine bazı işlemler yapmış, örneğin temyiz dilekçesi vermiş olsa dahi, hükmün sanığa da tebliğ edilmesi ve onun tarafından temyiz dilekçesi verilmesi hâlinde, isteminin kabul edilmesi gerektiğinin," belirtilmesi karşısında; sanık T.. B..'un Dairemizin 16.10.2012 tarih, 2009/11319 Esas ve 2012/18206 Karar sayılı iade kararı sonrası gerekçeli kararın kendisine tebliği üzerine yapmış olduğu temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek ve Bakırköy 4.Ağır Ceza Mahkemesinin 04.02.2009 tarih ve 2009/29 D.İş sayılı temyiz talebinin reddine ilişkin hükmü kaldırılarak yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; sanık T.. B.. ve savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 11.06.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.