2. Ceza Dairesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında karşılıksız yararlanma suçundan verilen 04.12.2013 tarihli beraat kararının katılan kurum vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 03.03.2015 tarih, 3008-4196 sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmesinden sonra, mahkemesince 19.06.2015 tarihli karar ile bozmaya direnilmesi üzerine Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.05.2016 gün, 2-904/232 sayılı ilamı ile direnme kararındaki gerekçelere göre yerel mahkemenin son uygulaması direnme kararı olmayıp yeni hüküm niteliğinde olduğundan, Özel Daire denetiminden geçmemiş bulunan yeni hüküm doğrudan ve ilk kez Ceza Genel Kurulu tarafından ele alınması mümkün olmadığından dosyanın temyiz incelemesi için Dairemize gönderilmesine karar verildiği belirlenerek yapılan incelemede,

Fiilin suç oluşturmaması nedeniyle derhal beraat kararı verilmesi dışında, delillerin takdir ve tayini gereken durumlarda sanığın sorgusu yapılıp savunması saptanmadan beraat kararı verilemeyeceği gözetilmeden, 5271 sayılı CYY'nın 193/son maddesine yanlış anlam verilerek anılan Kanun'un 191 ve 147. maddeleri gereğince sanığın sorgusu yapılmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısı ve katılan kurum vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 07/11/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.