11. Ceza Dairesi

I- Mühür bozma suçundan verilen 19.04.2013 tarihli hükme yönelik sanık müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Sanık hakkında mühür bozma suçundan verilen 11.11.2011 tarih 2010/266-2011/430 Esas-Karar sayılı ilk mahkumiyet hükmünün sanık müdafii tarafından yasal sürede temyiz edildiği, ancak hükmün Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.07.2012 tarihli yazısı ile 6352 sayılı Yasanın geçici 2/1-2. maddeleri uyarınca yeniden değerlendirilmesi için iadesi üzerine iade kapsamında bulunmayan mühür bozma suçundan yeniden kurulan hüküm hukuki değerden yoksun olduğundan, sanık müdafii ve katılan vekilinin 19.04.2013 gün 2012/324 Esas, 2013/143 Karar sayılı hükme yönelik vaki temyiz istemlerinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II- Mühür bozma suçundan verilen 11.11.2011 tarihli hükme yönelik olarak sanık müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; 5237 sayılı TCK'nun 203/1. maddesinde seçimlik ceza öngörülmesi ve aynı Kanunun 50/2. maddesinde ise, "hapis cezası ile adli para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hallerde, hapis cezasına hükmedilmişse, bu ceza artık adli para cezasına çevrilmez" hükmünün yer alması nedeniyle, tercih ve tayin edilen hürriyeti bağlayıcı cezanın sonradan paraya çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Mükerrirlere özgü infaz rejimi ve denetimli serbestlik tedbirinin hangi cezalarda ve ne şekilde uygulanacağı 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanunun 108. maddesinde düzenlenmiştir. Bu madde hükümlerine göre mükerirlere özgü infaz rejiminin ağırlaştırılmış müebbet hapis, müebbet hapis ve süreli hapis cezalarında uygulanabileceği, adli para cezasına mahkumiyet halinde uygulanmasının mümkün olmadığı ve mükerrirlik uygulamasına esas alınan ilamın kesinleşmesinin bu dosyadaki suç tarihinden sonraya ait olması nedeniyle TCK'nun 58. maddesi uygulamasına esas alınamayacağı gözetilmeden, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının 5237 sayılı TCK'nun 58. maddesinin 2 ve 6. fıkraları uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan hüküm fıkrasından 5237 sayılı TCK'nun 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkartılmak suretiyle eleştiri dışında sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.11.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.