12. Ceza Dairesi

Davacı vekilinin 22.05.2012 tarihli dilekçesi ile müvekkili davacının bir suç soruşturması nedeniyle tutuklu kaldığını, yapılan yargılama sonunda üzerine atılı suçtan beraatine hükmedildiğini belirterek CMK’nın 141. ve devamı maddeleri gereğince maddi ve manevi tazminat istemine ilişkin açılan davanın mahkemece reddine ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Davacının tazminat davasına dayanak teşkil eden Adana 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 2012/42 Esas – 2012/49 Karar sayılı ceza dosyası ile hakkında tutuklu kaldığı mala zarar verme suçundan yapılan yargılama neticesi, işlediği eylemlerin en ağırından cezalandırılması gerekeceğinden bahisle mala zarar verme suçundan karar verilmesine yer olmadığına ilişkin karar verildiği, ancak davacının bu eylemlerle bağlantılı olarak Adana 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/300 Esas - 2011/64 Karar sayılı ilamı ile TCK'nın 174/1, 174/2. maddeleri gereği 10 yıl,

TCK'nın 82/1-c, 35/2, 3713 sayılı Kanun’un 5. maddesi gereği 2 kez 22 yıl 6 ay,

TCK'nın 302/1.maddesi gereği ağırlaştırılmış müebbet hapis cezalarına hükmedildiği ve hapis cezalarının kesinleştiğinin anlaşılması karşısında, tazminat davasının “CMK’nın 141. maddesindeki şartların oluşmaması” gerekçesiyle reddine dair verilen kararda bir isabetsizlik görülmemiş, davanın tümüyle reddedilmesi karşısında, davalı hazine yararına Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi; temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle, eleştirilen husus dışında sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 16.12.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.