16. Ceza Dairesi

Hüküm : TCK'nın 267/1, 269/2, 43/1, 62, 50/1-a, 52/2.maddeleri uyarınca mahkumiyet Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1.)Sanığın 01.09.2008 tarihli şikayet dilekçesi, 02.09.2008 tarihli vazgeçme dilekçesi ile savunması ve mağdurların aşamalardaki beyanlarına göre, eyleminin suç işlemediğini bildiği kimseye suç atmak biçiminde olmayıp Anayasanın 74. maddesi ile teminat altına alınan "şikayet hakkını kullanma" niteliğinde bulunduğu, iftira etmek kasdı ile hareket ettiğine dair mahkumiyete yeterli delil bulunmadığından beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2.)Kabul ve uygulamaya göre de; a-)Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararından sonra denetim süresi içinde suç işleyen sanık hakkında, önceki hükmün açıklanması ile yetinilmesi gerekirken,

TCK'nın 43/1. maddesi uyarınca 1/4 yerine 1/3 oranında artırım yapılması,

TCK'nın 62. maddesi uygulanarak takdiri indirim uygulanması ve ayrıca hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi, b-)Duruşmadaki savunmasında ilk beyanın doğru olduğunu belirterek ikrarından dönen sanık hakkında, koşulları oluşmayan TCK'nın 269/2. maddesinin uygulanması, c-)Adli para cezalarının yerine getirilmemesi halinde 6545 sayılı Kanunla değişik 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi uyarınca infaz aşamasında re'sen uygulama yapılabileceği nazara alındığında hüküm fıkrasında TCK'nın 52/4. maddesi gereğince ihtarat yapılması, Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 12.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.