17. Ceza Dairesi

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hırsızlık suçundan yapılan yargılama sonucunda; sanık ...'ın 5237 sayılı TCK'nın 142/1-e, 143 maddeleri gereğince 2 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Ankara 10. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 20.10.2009 tarih, 2008/578 Esas ve 2009/1194 Karar sayılı kararının sanık ... tarafından temyizi üzerine; Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 24.11.2015 tarih, 2015/6645 Esas ve 2015/9877 Karar sayılı kararıyla, Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir. Ancak;

1.Hırsızlık suçuna konu eşyanın önem ve değeri, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken alt sınırdan uzaklaşılması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

2.Yakınanın yol üzerine park ettiğini beyan ettiği aracına ne şekilde girilip nasıl çalıştırıldığı araştırılıp belirlenmeden olayda uygulama imkanı bulunmayan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-e maddesine göre uygulama yapılması,

3.Yakınanın olayın ardından alınan beyanlarında, aracını saat 03.00 sıralarında park ettiğini sabah kalktığında ise yerinde olmadığını gördüğünü söylediği, sanığın ise üzerine atılı suçu kabul etmediğinin anlaşılması karşısında; yakınanın soruşturma beyanları ile çelişen ve ne şekilde tespit ettiği anlaşılamayan mahkeme beyanlarındaki aracın 03.00-04.00 arasında çalındığı yönündeki anlatımına dayanılarak sanık hakkında 5237 sayılı Yasa'nın 143. maddesinin uygulanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA karar verilmiştir. Bozma üzerine yeniden yapılan yargılamada, Ankara 10. Asliye Ceza Mahkemesi 30.06.2016 tarih, 2016/339 Esas sayılı ara kararı ile,

Suç vasfına yönelik Yargıtay bozma kararı yasaya aykırı görülmekle, bu konuda ısrar edilmesine,

TCK'nın 143. maddesinin uygulanması hususundaki bozma kararına kısmen uyulmasına karar verildiği, ayrıca kararında ''Mahkememizce verilen karar Yargıtayca, alt sınırdan uzaklaşmamak suretiyle hüküm kurulması ve TCK'nın 142/1-e ile uygulama yapılarak 143 maddesinden cezanın artırılması yasaya aykırı görülmekle, karar bozularak gönderilmiş, uygulama maddesi yasaya uygun olduğu bilinmekle, bu konuda ısrar edilmiş sadece gece işlendiğine yönelik hususun tam net olarak bilinmemesi nedeniyle bu konuda uyma kararı verildiği ''belirtildiğinden ve hüküm kısmında ''teşdit maddesinin uygulanmasını haklı kılacak delil olmadığından, cezanın teşdiden verilmesine takdiren yer olmadığına'' denmek suretiyle belirtildiğinden dairemizin vermiş olduğu bozma kararının 1.ve 2. bentleri konusunda ısrar ettiği ve direnmenin usul ve yasaya uygun olmadığı anlaşılmakla,

Dairemizin 24.11.2015 tarih, 2015/6645 Esas ve 2015/9877 Karar sayılı bozma ilamının 1 ve 2 numaralı bozma bentleri yerinde olup, mahkemenin ısrar etme kararı yerinde görülmediğinden dosyanın incelenmek üzere Yüksek Ceza Genel Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, 21.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.