2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2.Tüm dosya kapsamı ve toplanan delillerden, davacı erkeğin davalı eşi ile çocukları arasında dengeli bir ilişki kurulması konusunda yeterli yaklaşımları sağlamadığı, davalının psikolojik olarak yıpranmasına neden olduğu, ortak çocuk konusunda davalıya çocuğun kendisinden olmadığını söyleyerek bu konuda dava açıp davalı kadını asılsız şekilde suçladığı, davalı kadının ise, davacının önceki evliliğinden olan çocuklarına şiddet uyguladığı, çocuklara beddua ettiği, mahkemece kadına yüklenen çocukları davacıya karşı kışkırtıp ortak hayatı çekilmez hale getirme davranışına ise erkek tarafından vakıa olarak dayanılmadığı, usulünce ileri sürülmeyen vakıaların da kadına kusur olarak yüklenemeyeceğinin anlaşılmasına göre, boşanmaya neden olan olaylarda davacı erkeğin, davalı kadına göre daha fazla kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Bu sebeple, mahkemece tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davalı kadının maddi ve manevi tazminat taleplerinin (TMK m.174/1-2) reddine karar verilmesi isabetsiz olmuş ve bozmayı gerektirmiştir.