8. Ceza Dairesi

1.Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 20.03.2012 gün ve 451-115 karar sayılı kararında da açıklandığı üzere; akıl hastalığı nedeniyle ceza verilmesine yer olmadığına hükmolunması için öncelikle tüm deliller toplanarak; suçun sabit olduğu belirlenmelidir. Hüküm; Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3,

CMK.nun 34 ve 230. maddeleri uyarınca kanıtların tartışılarak değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen kanıtlar ile mahkemece ulaşılan kanaatin, sanığın suç oluşturduğu veya oluşturmadığı sabit görülen fiillerinin belirtilmesi suretiyle gerekçeli olmalıdır. Hangi delillere dayanılarak mahkumiyet hükmünün kurulduğu, kuşkuya neden olmayacak biçimde açık ve net olarak kararda gösterilmelidir. İncelenen dosyada kararın gerekçesinde beyanlar yazıldıktan sonra yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğini gösteren delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde gösterilmeden, doktor raporunda bahsolunmak suretiyle ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

2.Kabule göre de; sanığın, psikolojik durumuna ilişkin dosya içerisinde bulunan raporlardaki çelişki gözönüne alındığında, tıbbi tedavi evrakları ile birlikte Adli Tıp Kurumu'na sevki sağlanarak Gözlem İhtisas ve 4. İhtisas Kurulunca TCK.nun 32. maddesi anlamında "işlediği suçun hukuki anlam ve sonuçlarını algılamaya veya bu fiile ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğini önemli derecede mi yoksa sadece davranışlarını yönlendirme yeteneğini azaltacak şekilde akıl hastalığı bulunup bulunmadığının" CMK.nun 74. maddesi uyarınca kesin olarak saptanarak sonucuna göre hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırmayla yazılı şekilde hüküm kurulması, Yasaya aykırı, katılan idare vekilinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 25.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.