13. Ceza Dairesi

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir. Ancak;

1.Sanık ...'ın, müştekiye ait ruhsatın yerini müşteki ve kolluk görevlilerine gösterdiği, hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen diğer sanık Kemal'in ise geriye kalan eşyaları karakola kendisi getirip rızaen teslim ettiği, müştekinin 16.06.2009 tarihli celsede eşyalarının iade edildiğini, bu nedenle şikayetçi olmadığını belirttiği, iadenin eksik olduğuna dair herhangi bir beyanının da bulunmadığı, bu haliyle iadenin tam olduğunun anlaşılması karşısında, sanık ... hakkında da 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesinin uygulanması gerektiği halde kalan eşyaları getirenin sanık Kemal olduğundan bahisle sadece sanık Kemal hakkında indirim uygulanarak temyize gelen sanık ... yönünden fazla ceza tayini,

2.Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kısmi iptal kararı da nazara alınarak, sanığın kasten işlediği suçtan dolayı mahkum olduğu hapis cezasının kanuni sonucu olarak hakkında TCK'nın 53. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 27.03.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.