11. Ceza Dairesi

Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve taktirine göre, önceki mahkumiyet hükmünün kesinleşmesinden sonra 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri uyarınca mahkemece duruşma açılarak önceki hükmolunan ceza ile uygulanması gereken 5237 sayılı Yasa hükümlerinin denetime olanak verecek şekilde olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe yasa belirlendikten sonra CMK.nun 231. maddesinin uygulanmama gerekçesi de gösterilerek karar verilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan hükümlü müdafiinin davanın zamanaşımına uğradığına ilişen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak; Kararın gerekçe bölümünde 765 sayılı TCK’nun lehe olduğu kabul edildikten sonra hüküm fıkrasında 647 sayılı Yasanın 6. maddesi yanında ayrıca 5237 sayılı Yasanın 51. maddesi uyarınca ertelemeye yer olmadığına karar vermek suretiyle karma uygulama yapılması, Yasaya aykırı ise de, yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasında yer alan “ 647 sayılı yasanın 6 ve 5237 sayılı Yasanın 51 maddesinin” ibaresinin çıkartılarak yerine "647 sayılı Kanunun 6. maddesinin"denilmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.